tembel adam iyi adamdır

dubrovnik notları

2011-07-19T10:02:00.000+03:00

yuh 1 yıldan fazla olmuş yazmayalı, dubrovni vasıtasıyla yazayım bari

tur
biz ets ile gittik, pronto da aynı turu yapıyor, otel ve fiyatlar 2 turda da aynı, bizim ets'yi seçme nedenimiz gidişte erken gidip, dönüşte geç gelmesiydi. pronto tam tersi olduğu için seçmedik.

otel ve ulaşım
turun önerdiği oteller arasında çok fark yok, illa 5 yıldızlı otelde kalayım diye kasmanın manası da yok, 3 ve 4 yıldızlı oteller de gayet iş görüyor, biz valamar lacroma'da kaldık, şehire gitmek için hemen önünden otobüs kalkıyor ve gece 2'ye kadar otobüs var, tüm tatil boyunca otobüs kullandık yetti, bir gidiş 12 kuna (1,5 € civarı) ve bilet almanız gerekmiyor otobüsün içinde şoföre para verebiliyorsunuz, şehir 15 dakika uzaklıktaydı.

oldtown
girin google'a resimlerine bakın 5 ile çarpın, öyle çarpıcı öyle güzel bir yer, küçük bir alan olmasına rağmen, daracık sokak araları ve deniz kokusuyla tekrar tekrar gezdiriyor kendini, öğlenleri çok sıcak oluyor tavsiyem saat 18'den sonra gezin, keyfi böyle çıkıyor.

yemek
daha önce gidenler sağolsun sayelerinde mena culpa'da pizza, spagetti toni'de makarna yedik ve tek kelimeyle kendimizden geçtik. özellikle spagetti toni'de benim için 5 peynirli lazanya yiyin olur mu?
illa balık yiyelim diyorsanız limandaki mekanlar gayet güzel, adriyatiğe karşı yemek yiyorsunuz. biz değişiklik olsun diye balık tabağı ve siyah risotto istedik, ama ı ıh, memleketimde valla daha güzel balık, biz zaten balık dışındaki canlıları çok sevmiyoruz. kalamar hastası olduğumuz halde soğan halkası gibi değil de kendisi bacaklarıyla teşrif edince midemiz bulandı, seven vardır mutlaka, ancak biz bir daha balık yiyemedik. midye dediğin pilavlı dolmalı olur, ne öyle içinden küçücük kayış gibi şey çıkıyor.
neyse tekrar edeyim, tavsiyem mena culpa quatra for maggi (yanlış yazmış olabilirim) pizza ve spagetti toni lazanya with 5 cheeses

deniz
belki de bugüne kadar yüzdüğüm en iyi denizdi, öncelikle belirtmemde fayda var lopud adası sunj plajı dışında öyle sahil diyebileceğimiz bir yer yok, çoğunlukla kayalardan denize giriliyor, dubrovnik belediyesi merdivenler yapmış kayalardan denize giriyorsunuz, kıyılarda fazla miktarda deniz kestanesi olabiliyor dikkatli girmek lazım, ancak denize girip biraz açılınca deniz o kadar berrak ve güzel ki insan çıkmak istemiyor.
biz öncelikle 3 ada turu yaptık (ets bu tura 60 € istedi, biz kendimiz limandan bir acente ile anlaştık 35€'ya hallettik her şey aynıydı, aklınızda bulunsun) 3 ada turu çok güzel ancak lopud adasında çok övülen sunj plajı (belki de o güne has ters dalga nedeniyle) çok kirliydi ve aynı kilyos plajı gibi insan seli vardı, en büyük hayal kırıklığımız o oldu
daha sonra ertesi gün locrum adasına gittik, yaklaşık 15 dakika sürüyor, limana en yakın ada, çok güzeldi, en güzeli tekneden indiğiniz yerde denize gimek öyle hiç kasmayın, deniz her yerde çok güzel çünkü
aynı zamanda kaldığımız otelin oradan da denize girilebiliyor, son gün orada da denize girdik ve orası da gerçekten muhteşemdi
sözün özü nereden girerseniz girin mükemmel bir deniz bekliyor sizi.

genel
çok türk var, yani öyle böyle değil, son 2 yıl tam bir türk akınına uğramışlar, elini çarpsan türke rastlıyorsun, hatta bazı restoranlar menülerine türkçeyi koymuşlar o derece
fiyatlar öyle pahalı falan değil, gayet normal, biz iki kişi en fazla 180 kuna'ya (25 €) yedik içtik. güneyde herhangi bir yerde yaptığımız tatilden daha ucuza geldi diyebilirim, zaten 1,5 saat sürüyor
dubrovnik kızlarıyla ilgili bir şeyler yazacaktım ama şimdi eşim okur burayı falan, en iyisi gidin kendiniz görün.
şaraplarını çok beğenmedik, ama biraları müthiş, mutlaka deneyin hatta meydanda piyano çalan amcanın oraya oturun sokağa karşı için biranızı
yanınıza şnorkel alırsanız güzel olabilir, kayalık olduğu için yüzmesi güzel oluyor.
öyle gece kulubü falan beklentiniz çok olmasın, bi tane var adamkıllı, onun yerini de tarif etmeme gerek yok, gece 11'den sonra sokağa çıkan aynı renk giyinmiş (ya da soyunmuş ta diyebilirim) kızları takip edin
suya para vermeyin meydanlardai çeşmelerden soğuk su akıyor, aynı zamanda oteldeki çeşmeden bile su içebiliyorsunuz, ve tadı satılan sudan daha güzel
halkı çok cana yakın, tek geçim kaynakları bu olduğu için turisti el üstünde tutuyorlar ve çok sıcakkanlılar

gidin gezin gezdirin, o kadar beğendik ki, ağustos'ta bir daha gitmeyi düşünüyoruz, çeşme ve bodrumdaki kazıklardan daha mantıklı

kelebek istilası

2010-06-29T17:26:00.002+03:00

arkadaş sadece bu taraflarda mı var bilmiyorum ama kelebek istilasına uğradık.

hastanenin girişinde metrekareye 10-15 kelebek düşüyor, nereden geldi bu kelebekler yaw

aynı şu alttakine benziyolar

body world

2010-06-28T13:33:00.000+03:00

pazar günü body world adlı sergiye gittik hatunla,
karaköyde istanbul modern'de sergileniyor,
fiyat kişi başı 25 tl
mutlaka gitmenizi öneriyorum
dünyada büyük yankı uyandırmış bir sergi
işin ilginç tarafı sergilenen herşeyin gerçek olması
ayağımıza kadar gelmişken, insan bedenini bu kadar güzel görmek lazım
bir de zürafa vardı
ne kadar büyükmüş onlar öyle

kaza sonrası suya düşen tatil planları

2010-06-25T10:15:00.000+03:00

bu kadar plan yaparsan olacağı budur.
1 haftadır tatil planları yapıyoruz, arabamızla ayvalık, altınoluk, bozcaada dolaşıp çanakkale üzerinden evimize dönecektik. hatta yarın sabah yola çıkacaktır. 7 günde toplam 5 otelde kalacaktık, her yerle rezervasyonu yaptım, pendik yalova feribot biletimi bile aldım.

ama dün arabamla kaza yaptım, sola dönerken bir çöp kamyonu arabamın sol tarafını göçertti ve arabamız 1 hafta serviste kalacak, dün sinirden ağladım resmen, 1 gün kala yapılmayacak şey.. bana bişey olmadı allahtan, en azından bu şekilde kendimi avutuyorum.

bizim de planlarımız 1 hafta sonrasına kaydı. bakalım inşallah haftaya bir şey olmaz.

araba yolculuğu tatili

2010-06-21T09:28:00.000+03:00

tatil lazım tabii, bir reklamda geçiyodu hatta acayip beğenmiştim "hepimiz tatil için yaşıyoruz" böyle deyince çok dokunuyo lan bana, topu topu 14 iş günü için tüm yıl helak oluyoruz, dirsek çürütüyoruz. (ki bu dirsek çürütme olayı gerçek oldu arkadaş, geçen hafta biriyle konuşurken, aaa dedi bak dirseğin sökülmüş, bir baktım gömleğin dirseği sökülmüş, yaw bu kadar çalışılmaz artık ama dedim, bildiğin dirsek çürütüyorum lan)

nerde kalmıştık, işte bu 14 iş günü için çalışıyoruz ki, bizim buralarda hepsini birden vermiyolar, 1 hafta 1 hafta alcakmışız tatili, "peeehh ne yapayım 1 hafta tatili ben de çıkmıyorum lan" demedim tabii, çıkmaya karar verdik
bu sene, sevdicekle bööle kaş, bodrum, marmaris, çeşme falan yapmayalım dedik, onun yerine arabamıza atlayıp çanakkale üzerinden kaz dağları ayvalık ve biraz daha aşağısına araba yolculuğu şeklinde tatil yapacağız. hem gezecek hem malak gibi yatacağız.

kesin bi şeyler gelecek yine başımıza, biz ne zaman ikimiz araba yolculuğuna çıksak macera eksik olmuyor, bu hafta içi google maps ile yolları hatim etmem lazım, güzergah belirlemem lazım, kalcağımız otel ya da pansiyonları ayarlamam lazım, offff iş te çok ne zaman yapıcaz bilmiyorum, yok bi kere hatuna "ben deee, halledicem hepsini" demiş bulundum, şimdi uğraş dur artık.

neyse ya en kötü arabada kalırız akşamları,

yok lan yok bak nası sinirlendi okurken, yok valla kızım ayarıcam diyorum sana, senden başka kimse de okumuyo zaten, bendeee!

süpermarket kasası kuyruğu laneti

2010-06-17T09:21:00.000+03:00

dün akşam bir kere daha ispatlandı.
bende lanet var, evet evet bildiğin lanet, adını süparmarket kasası kuyruğu laneti koydum, dün nautilusa gittik alışveriş yapalım diye, yaptık alışverişimizi, tabii bir sürü kasada bir sürü kuyruk oluşmuş, hemen üstün mühendislik bilgilerimi kullanarak hesaplamalar yaptım ve hesaplarım sonunda en çabuk gelecek olan kuyruğa yönelerek sıraya girdik.

şimdi normal şartlarda diğerlerine göre sıranın bize daha çabuk gelmesi gerekiyor, hatta bizden sonra yan tarafta sıraya giren zavallılara bakarak içten içe gülüyorum falan, ben diyorum buldum en çabuk gelecek sırayı,
büyük marketlerde böyle bir olay var, kasaların olduğu tarafta insanlar telaşlı telaşlı en güzel kuyruğu bulmaya çalışıyorlar, minik bir yarış oluyor.

neyse biz girdik sıraya ben çok eminim tabii, eşime diyorum bak nası buldum hemen çıkıcaz şimdi, ayaklar kopmuş ikimizde de zar zor duruyoruz ayakta, hemen eve gitmek istiyoruz.

ve nooldu süpermarket kasası kuyruğu laneti iş başına geçti, önce kasa görevlisini etkiledi baktım kızcağız daha yavaş geçirmeye başladı ürünleri, ve sonra ilk kez karşılaştığım bir şey oldu 3 önümdeki kadın aldığı domatesleri tartmadığı için görevli marketin diğer ucuna gidip domatesleri tarttı yaklaşık 5-6 dakika sürdü bu işlem, o domatesleri o kadının öhm neyse ve biraz önce içten içe güldüğüm zavallılar benden önce alışverişlerini bitirdiler.

evet bu macera da bitti burda, peeehhh yaşadığımız maceralara bak, yazarken bile uyuyakaldım, okurken noluyor kimbilir.

kolları kaldırmalık oyun

2010-06-14T09:57:00.000+03:00

Dün bir kere daha kendime kendime ispalamış olduğum gibi, kolları kaldırarak oynanan oyunlarda tutamıyorum kendimi.
sonuçta egeliyiz hatta aydınlıyız, harmandalının ezgisini duysam geçiyorum kendimden, bööle kollar kaldıra kaldıra bir o tarafa bir bu tarafa sallanıyorum.

dün de düğüne gittik, hafiften fidayda çalıyor ben oradayım, hafiften bir çiftetelli çalıyor kendimi pistte buluyorum, hayır düğün sahiplerinin de dıdısının dıdısıyım yani, muhtemelen daha sonra video da "kimdi lan bu adam" diye baya bir düşünecekler.

kolları kaldırmalık oyun

Dediğim gibi dıdının dıdısı olduğum halde halay başı bile oldum, hayır normalde belli bir seviyede alkol alınca böyle şeyler yapıyorum aslında, dün alkol de almamıştım araba kullanıcam diye

herhalde kurtların dökülme vakti gelmiş, neyse canım önümüz yaz daha bir sürü düğün var, nasıl olsa her düğünde 2-3 kolları kaldırmalık oyun oluyor, çıkar sallana sallana oynarım

ne olmuş ne bitmiş

2010-06-11T09:05:00.000+03:00

ne kadar uzun zaman olmuş bee,
valla her gün yazayım bişeyler diye geçiyorum karşısına, tam yazacakken (aynı zamanda çok yoğun olma dolayısıyla) vicdan azabı çekip erteliyorum.

size de oluyor mu? eskiden sınavların olduğu zamanlar yapardım bunu, içimde hep yakın bir zamanda sınava girecek olmanın gerginliği olurdu, bu yüzden ne yapacak olsam vicdan hesabı yapar iptal ederdim, ancak gün sonunda baktığımda ders te çalışmamış olduğumu görürdüm.

şimdi de şimdi blog yazarsam çok zamanım gider işler yetişmez diye vicdan yapıyorum, yazmıyorum, sonra bir bakıyorum, aaaa iş te yapmamaışım blog ta yazmamışım, salak salak dolaşmışım internette. (ta anlatamadım ya neyse)

neyse bugün sabahtan kararımı verdim de bişeyler karalayayım dedim.

yazmayalı neredeyse 1,5 ay olmuş bakalım hayatımda neler değişmiş

- blog sayfası yeni tasarım şablonuna geçmiş, denedim hemen bugün, bilmiyorum yeni dizayn çok kötü de olmuş olabilir.

- enişte oldum, eşimin kardeşi doğum yaptı, ömer adı.. enişteler çok sevilmez genelde ama iyi bir enişte olmaya çalışacağım, darısı başımıza diyelim bu konuyla ilgili yazarım yine

- 10 yıl sonra arkadaşlarımla buluştu, lise mezuniyetinin 10. yılı vesilesi ile aydındaydım, bıraktığım gibiler hepsi, öyle kaldıklarını görünce daha bi mutlu oldum

- müdür oldum len, söylemişmiydim daha önce.. ehehehe
- müdür olmak yetmiyormuş gibi genel müdür yokken vekaleten genel müdür oluyorum olm, 850 personelim oluyor o anda, ama tavsiye etmem çok güzel bi şey değil yani

- babaannemi kaybettim :(

- kardeşim ehliyet aldı, ulan bu adam ilk adımını attığında yanımdaydı şimdi araba kullanıyor, utanmadan seneye üniversiteden de mezun olacak, yaşlanıyorum di mi

- wii aldım olm, çok zevkli oynaması, masa tenisi oynuyorum evde ötesi var mı?

- eşim sınava girdi (CFA), tabii bu olay size normal bişey gibi gelmiş olabilir ancak bizim için yaklaşık 1 ay akşamları ve haftasonları evde oturup ders çalışmak anlamına geldi

- parise gittim gezmeye, o nası bi yer öyle yaa, yazık ediyoruz kendimize buralarda,

- bi de çok kilo alıyorum ben, şöyle bakıyorum çok bişey de yemiyorum aslında, artık müdür göbeğimi koca göbeğimi ne denir bilmiyorum ama, sporu da bıraktık maşallah

Bir sürü şey daha oluyor aslında da bunlar geldi şimdi aklıma, arada bir sürü yazacak konu var aslında ama hep diyorum ya, tembelim mütemadiyen

beni korkutan küçük kız çocukları

2010-04-23T10:52:00.001+03:00

insan iş zamanları çok uyumak istiyor da, tatil günleri ne kadar isterse istesin çok uyuyamıyor.
tatilde çok uyuyamamış bir insan olarak 23 nisan törenine biraz bakayım diye trt'yi açtım, korkup kapattım lan

şiir okuyan kızlar oluyor ya, böyle seslerini titrete titrete, bağıra bağıra, savaşa gidiyormuş gibi bir gazla, bir yandan ağlayarak şiir okuyorlar ya, işte ben çok korkuyorum onlardan, yine öyle bir kız çıktı bir tiyatro sahnesindeymişcesine yırttı kendini, beğenenler vardır mutlaka da bana çok garip geliyor.

ben de küçükken aydın'da törende şiir okuduydum, ulan bakıyorum bunlar ezberden okuyorlar, ben onu da becerememiş kağıttan düz bir şekilde okuyup bitirmiştim, derdim hızlı hızlı okuyayım da bu işkence hemen bitsin idi. bakıyorum bıraksan bunlar tüm tören şiir okuyacaklar, ne yediriyorlar, nasıl büyütüyorlar bunları anlamıyorum

Not: bir şey yazmayalı 1 ay olmuş bu arada, iş yoğunluğu diyorum, genel müdürün masasında oturmanın getirdiği stres diyorum, ayrıntıları anlatırım sonra

Lütfedip koruyun artık!

2010-03-17T14:11:00.000+02:00

Bir adamla tanışıyorsun, ilişki yaşıyorsun.

Sonra dünya üzerindeki milyarlarca örneği gibi olmuyor ayrılıyorsun. Ama karşındaki kabul etmiyor, devam etmek için yalvarıp yakarıyor. Önce tatlı dille anlatmaya çalışıyorsun, kibarca bitti diyorsun. Ama karşındakinin gözü kulağı kapanmış, bir sonraki adımda takiplere, hakaretlere kadar vardırıyor işi, hayata sana zindan ediyor.

Ya da bir adamla arkadaş oluyorsun ama karşındakinin niyeti arkadaşlıktan öte. Sen istemedikçe saplantı oluşuyor onda. Baştaki tatlı ısrarların yerini zamanla hakaret, tehdit alıyor.

Hatta bazen de tanımadığın adamın biri sen farkında olmadan otobüste, vapurda, iş yerinde, okulda sana kafayı takıyor ve senin için yine cehennem azabı başlıyor.

İşine, okuluna gittiğin güzergahı değiştirmeler, eğer tanıyorsan eşin dostun aracılığıyla dil dökmeler bir işe yaramıyor. Sonra kendini hiç istemediğin halde aracılar yoluyla bulduğun mafyavari adamlara derdini anlatırken buluyorsun.

Çünkü bu süreçte bilmem kaç defa gittiğin, hatta adam peşindeyken feryat figan kapısına sığındığın karakol kılını kıpırdatmıyor! Benim değil ama kardeşimin başına geldi. Peşini bırakmayan, iş çıkışlarında kapısında bekleyip tehditler savuran bir adam yüzünden bunalımlara giren, her gece ağlayan kardeşim bir gün can havliyle karakola girmiş ve yardım edeceğine gevrek gevrek gülen polisler tarafından karşılanmış.

Biz kendi çabalarımızla, araya hatırlı dostları koyup adam hakkında uzaklaştırma emri çıkardık da kardeşimin peşini bıraktı. Eğer öyle bir seçeneğimiz olmasaydı, belinde silah taşıyan ağır ağabeylerden medet umacaktık canımıza kast edilmesin diye.

Saadet öğretmenin ailesi de korumaya çalışmışlar kızlarını, hatta ülkenin bir ucuna yerleştirmişler izini bulamasın o insan kılığındaki mahlukat diye ve bu esnada polise, savcıya sayfalarca suç duyurusunda bulunmuşlar korunmak için ama suç duyurusu Vali’ye ulaşmamış, babaya “kızın bize emanet” diyen savcı emanete hıyanet etmiş ve olan güzelim Saadet’e olmuş.

İlk değil; yüzlerce genç kadının aynı nedenle can verişinin haberlerini okuduk hep beraber. Son da olmayacak, eğer bu suç duyuruları yerine ulaşmamaya, ciddiye alınmamaya devam ederse. Anneler, babalar, ablalar, ağabeyler diken üstünde duracak; kadının hayatı azaba dönüşecek.

Tanıştığında veya uzun seneler beraber geçirdiğinde içindeki manyağı tanıyamadığın adam ya hayatını ele geçirecek ya da hayatına son verecek. Eğer birileri asli görevlerini yani “vatandaşlarının can güvenliğini korumayı” ihmal etmeye devam ederse

gönderen: ilknur

anlatması zor sıkıntı

2010-03-16T08:41:00.000+02:00

Üniversitedeyken, çok zor olurdu sınavlar, sınavların zorluğu bir yana doğru düzgün derse gitmezdik, arkadaşlarla kaldığım evde diğerlerinin bölümleri kolaydı, o yüzden sınavdan bir gece önce odama çekilir sabaha kadar çalışmam gerekirdi.

işte böyle geceler bazen fener maçlarına denk gelirdi, mecburen radyodan dinlerdim maçı, rakipler kazanırken fenerbahçem yenilirdi, anlatması zor bir sıkıntı basardı içimi, bir de üzerine ders çalışmak zulüm gibi gelirdi.

geçtiğimiz hafta sonu tam da böyle hissettim işte, anlatması tarifsiz bir sıkıntı..

türklerin spordaki en büyük engeli: TAYT

2010-03-15T10:34:00.000+02:00

Hani artistlik olsun diye söylemiyorum da, geçen hafta sonu paris'teydik. şu eyfel kulesi olan güzide yerde, tabii gezdik ettik falan ama benim dikkatimi çeken başka bir şey oldu.

akşam otel odasında televizyon kanallarını karıştırıyordum, bu fransızlar ne izliyorlar bir bakayım dedim, tabii dediklerinden bir şey anlamıyordum ancak bir spor programına denk geldim. Sunucu muhtemelen güncel spor haberlerini veriyordu.

temsili tayt

önce tenisle başladı, bir fransız raketin (burada raket dediğim sporcunun kendisin oluyor) tur atladığından falan bahsediyordu, sonra kış olimpiyatlarına geçti orada da fransızlar iyi dereceler alıyordu, oradan atletizm, bisiklet, rugby (ki rugby olayı inanılmaz seviliyor) ve en son futbol anlatıldı. hepsinde de fransız sporcular dereceler alıyorlar tur atlıyorlardı.

Bizim spor programları geldi aklıma, sadece futboldan ve gerçek dışı dedikodu futboldan ibaret spor programları.

Ben bunları düşündüm ve sonra uyudum ertesi sabah tekrar pariste dolaşmaya çıktığımızda ara ara metroda olsun restaurantlarda olsun benim atletizm taytı olarak adlandırdığım taytlardan giyen insanlar vardı, üzerlerinde bir numara, muhtemelen yerel bir yarış vardı (bizim avrasya maratonu tarzı bişey), herkes taytları çekmiş yarışa katılmış.

ve bir sonuca vardım, türklerin atletizm olsun, bisiklet olsun, kış sporu olsun vb. sporlarda bu kadar başarısız olması karşılığında futbolu bu kadar sevmelerinin nedeni işte bu tayt denen illeti giyememelerinden kaynaklanıyor,

şort seviyoruz olm biz, gerektiğinde eşofmanları çekip halı sahada maça gitmek istiyoruz, ibne fransızlar ne lan öyle tayt falan, hep bundan oluyor. evet.

göbek kolestrol yapmıyormuş canlar

2010-03-10T15:05:00.000+02:00

hayatımda ilk defa kolestroldür kan şekeridir, trigliserin midir nedir, ondan ölçtürtdüm.

Bunca yıldır özellikle ölçtürmüyordum, çünkü biliyorum ki, bir kere ölçtürünce ve aklın bu muhabbetlere düşünce artık hep ölçtürmek zorunda kalıyosun, yok ilaçtır, yok diyettir uğraşıp duruyorsun.
ben de bunu bildiğim için hep kaçmıştım şimdiye kadar
dün iş arkadaşlarımla öğle yemeği yerken muhabbet açıldı, kolestrolden, yağlardan falan konuşuluyodu, gaza geldim, ulan dedim hastanede de çalışıyorum gideyim kan vereyim ölçtüreyim.

evet sonuçlar elime geçti, ben diyordum ki bendeki bu göbek sonrası deli gibi kolestrol çıkar, kan şekeri tavan yapar, sıkı rejim yaptırırlar, ilaca başlatırlar, hatta anjiyo bile gerekir lan belki (oha) diye düşünüyordum.

Aldım değerleri, kolestrol sınırda çıktı, kan şekeri sınırda çıktı, bir tek karaciğer yağlanması fazla (kırmızı şarap, rakı, votka teşekkürler) gerisi hep sınır değerlerde ya da bunların altında, sınırdayım oğlum, ulan bir sevindirik oldum bir sevindirik oldum, hemen patates kızartmasına, çikolataya boğdum kendimi.

ehehehe yok lan doktor dedi ki, yine de dikkat et diyet yap spor yap dedi, ahh 3-4 ay olmuş spor salonuna gitmeyeli, fitness abileri bile değişmiştiri şimdi bi daha fitness salonu kokusunu nasıl çekicem lan.

mutlu yıllar meleğim

2010-02-22T11:04:00.000+02:00

bugün doğmuş, daha bilmiyormuş birinin meleği olacağını, insan olarak doğduğu için kanatları yokmuş sırtında, melek olduğunu bilmek için kanata gerek yokmuş

ikonoskop diye bir program

2010-02-19T17:08:00.000+02:00

ikonoskop diye bir program var, bloomberg ht diye bir kanal başladı ya şimdi, geçen gün zap yaparken denk geldik, baktık sinema falan diyor bir hatunla yaşlı bir amca oturtmuşlar, konuşuyorlar.

bu tür kanalların hele bir de yeni açılmışsa, bu tür programları genelde kaliteli olur, biz de oturduk bakalım ne konuşuyorlar diye dinlemeye başladık.

allahım tam bir facia, ilk 5 dakika sonrasında tamamen "acaba şimdi ne yumurtlayacaklar" diye dalga geçmeye başladık.

amca necidir nedir bilmiyorum ama, yani bu kadar kötü sinema eleştirilir, tonton da bir kişilik aslında, kahve muhabbeti için çok güzel de, e birazcık da bizim bilmediğimiz şeyler söyle di mi

son noktayı sunucu abla koydu, belgesellerden falan bahsediyorlar şimdi, kadın dedi ki, "şimdi böyle çıtalar geyikleri yiyor ben çok üzülüyorum" amca da tabii "evet evet çok kötü" diye destekledi. kadın bunun üzerine "ben belgesel çekiyo olsam, müdahale ederdim, ne biçim insan bunlar" diye en duygusal açıklamalarını yaptı.

yaa allahaşkına, kim koydu seni oraya bilmiyorum ama, bu kadar cahilsin madem belli etme en azından, insanlar doğal yaşama müdahale etmeyelim diye, günlerce saklanıyorlar hayvanlardan, herhangi bir doğal ortam bozulması yaşanmasın diye, eee kızım hiç mi kafa yok be,

ama izletiyorlar programı bak, ne zaman denk gelsek hipnotize olmuş gibi izliyoruz..

avrupa basiretsizliği

2010-02-19T08:36:00.001+02:00

dün maçı izlerken şunu düşündüm, acaba biz ne gibi bir yanlış yaptık, taraftar olarak ne gibi bir günah işledik ki, sırf verem olalım diye, sırf üzülelim diye böyle yapıyorlar.

avrupada maça çıkınca resmen basireti bağlanıyor takımın, yani karşı takımın oyuncuları aynı olsaydı da, üzerlerine ne bileyim bir gençlerbirliği, gaziantep, bursaspor, ankaragücü forması geçirsek böyle mi oynardı fener

guiza böyle oynardı yine evet, tekrar soruyorum bizim suçumuz nedir abi, bu adama mecbur kalıyoruz ve her maç böyle üzülüp duruyoruz. ne bizim suçumuz ki karşı takımın önüne gol atsın diye pas veriyoruz. zorla gol yiyoruz. hep destek tam destek ikinci maçta yine yanında olacağız takımımızın, ama yazık değil mi yaa, bu kadar kolayken yapamamak yazık değil mi.

üzüldüm lan

fol yok yumurta yok çocuk ne olsun onu düşünüyorum

2010-02-12T09:06:00.000+02:00

nedendir bilmiyorum, sorduklarında hep "kızım olsun istiyorum" derdim, iki erkek kardeş olmamıza rağmen bilmiyorum belki de bu yüzden kızım olsun istiyordum.

şimdi artık evlenince, aile olunca bu sorular sıklaşmaya başladı, "kız olsun abi, erkek adamın erkek damadı olur ehe ehe" muhebbetimi düşündüm.

erkek olsun lan, tabii şimdi ne olacak bilemiyorsun, seçme hakkı vermiyorlar ama sorduklarında erkek olsun diyorum. ha şu an ortada fol yok yumurta yok o da ayrı bir konu ama şimdi kız olduğunu düşün:

her "baba ben mügelere ders çalışmaya gidicem" dediğinde "git kızım" diye izin verirken, kalbim sıkışıcak, zamanında annesiyle söylediğimiz yalanlar gelecek aklıma, belki de bir ceza bu, bak zamanında sen onun babasına yaptım şimdi de sana yapacaklar cezası.

mini mini etekler giyicek, dekolteyi abartacak belki, bişey demiycem belki ama yine sıkışacak kalbim, biraz homurdayınca annesine dönüp alacak izni, iyi polis kötü polis olaylarına girmeyelim diye "tamam tamam" deyip kabul edicem ben de.

erkek öyle değil lan, her "baba ben mügeyle dolaşmaya çıkıyorum" dediğimde, "git oğlum" diye izin verirken, "yürü be koçum" diyecek kalbim, zamanında annesiyle dolaştığımız günler gelecek aklıma.

en son çıkan basketbol ayakkabılarından isteyecek tabii, annesi babası gibi uzun olacak, elim titreye titreye vereceğim bir tomar parayı, sonra zamanında düşlediğim ayakkabılar gelecek aklıma, giysin adamım diyecek kalbim

ulan niye bilmiyorum, şu yukarıda kendime yapmaya çalıştığım, kız çocuğun kötü yanları, erkek çocuğun iyi yanları olayında bile, içten içe kız olsun istiyor kalbim, çok garip değil mi, yukarıdaki kötü yanları dediğimde kıyamayacağımı bildiğimden, üzmesinler diye.

alıp omzuma fener maçına gideceğim gün için sabırsızlanıyorum, hatta büyüsün baba kız küfür edeceğiz karşı takıma, küfür etmesini öğrenmeli kızım, kendisini savunmalı, her ne kadar annesi bu yüzden bana kızacak olsa da.

basın tribününden maç izlemenin güzelliği

2010-02-06T10:34:00.000+02:00

en sonunda bu da oldu ve ben bir fener maçını basın tribününden izleme olanağına nail oldum. nasıl bir sevinçle izledim anatamam, bir de fenerim net bir galibiyet alınca daha bir mutlu oldum.

kendi çekimimdir canım

tabii basından olmadığım için bir arkadaş vasıtasıyla girebildim. girdiğim arkadaş ta çok muhabbetim olmayan biriydi. böyle muhabbetinin çok olmadığı biriyle yan yana durmak çok zor oluyor, muhabbet etsen konun kısıtlı, fenerden muhabbet açayım diyorum, ulan takım da tıkır tıkır, hani kötü oynasa diyeceğim ki, bu adam burda oynamamalı, şu şöyle olmamalı, ancak takım iyi oynayınca o muhabet olanağı da bitti.

hava da bir soğuk bir soğuk, ancak bir yerlerden sıcak geliyor, nereden bu diye kafamı kaldırdım, sıra sıra elektrik sobası dizmişler stadın tepesine, herkes adamlar ne düşünceli derken, ben direkt kafadan ulan bunlara ne kadar elektrik parası geliyodur yaw mantığındaydım, türk elektrik mühendisi böyle oluyor

elektrikli ısıtıcılar

uzun zamandır maça gitmiyordum, taraftarı özlemişim, ancak ne yalan söyleyeyim, kale arkasındaki keyfi alamadım, bir kere kimse bağırmayınca sen de bağıramıyorsun, ee bağırmadıktan kendini yırtmadıktan sonra ne anladım ben o işten, bir tek sarı lacivert şampiyon fener diye bağırırlarken fener kısmı bize denk geldi fener diye bağırdım. o da fıstıktan sayılır hani.

inşallah, kupayı kaldırırız da, kupa kutlama törenlerine gideriz, amin

across the universe

2010-01-30T09:41:00.000+02:00

uzun zamandır izemek istediğim bir filmdi.

beatles en sevdiğim müzik gruplarından biri, bunun nedenlerinden biri, zamanın birinde, bir şekilde elime geçen best of kasetlerini (biz kaset derdik albümlere) onlarca defa dinlemiş olmamdı.

zamanında çok dinlediğim bu şarkıları bir daha dinleyememiştim.

dün across the universe adlı filmi izlerken o günlere gittim, film çok başarılı, özellikle benim gibi çok fazla müzikal sevmeyen bir odunun bile ilgiyle izlemesini sağlıyor. hiç sıkılmıyorsunuz.

beatles şarkılarını çok güzel bir şekilde uyarlamışlar, bazı şarkıların hangileri olduğunu bir kaç ezgisinden çıkarabiliyorsunuz, biz dün izlerken çok eğlendik.

sadece müzikleriyle değil, atmosferiyle de ilgimizi çekti, kamera arkası görüntülerinden anladığım kadarıyla kadın yönetmen yönetmiş, çekimler harika (biliyorum hıncal uluç tadı yakaladım), film hiç bitmesin istedik o derece

zaten bir filmin ekstralarına hararetli bir şekilde bakıyorsanız o film olmuş demektir.

bir de çok güzel bir oyun keşfettik, filmde öyle şarkılar var ki, yok artık bunu da beatles söylemiş olamaz çok alakasız diyorsunuz. filmde söylenen şarkının sözlerinden isminin ne olduğunu tahmin etmeye çalışıp, sonrasında da youtube'ta orjinali izliyorsunuz. çok zevkli, ki gerçekten beatles'ın ne kadar farklı bir grup olduğunu bir kere daha görüyorsunuz

amcalar ne müzik yapmış, ablalar ne film çekmiş, valla çok beğendim. tavsiye ederim

insanın yaşlandığını anladığı an

2010-01-27T14:02:00.000+02:00

Böyle başlayan hikayeler var, şöyle olduğunda anlarsın, böyle olduğunda anlarsın diye, ancak benim ki biraz garip oldu.

Dün eve çıkmak için apartmanın asansörüne bindim. asansör, bidiğiniz içinde ayna olan türden bir asansördü. (bu arada asansör içindeki aynalardan oldum olası tırsmışımdır, her zaman sanki arkasında bir kamera varmış ve birileri evinden girip çıkanların ayna karşısındaki hallerini izliyormuş gibi gelir, neyse konumuz bu değil) tüm fobilerimden sıyrılıp aynaya yaklaştım ve suratıma baktım.

ve dank etti..

yaşlanmışım, evet o an, tam olarak o an anladım yaşlandığımı. suratımı inceledim ve o kadar yabancılaştım ki, aynadan bana bakan başka biriydi sanki.

sizde de böyle mi oldu bilmiyorum, insan yaşlandığını bir an da mı anlıyor acaba.

eve girdiğimde eski fotoğraflarıma baktım, 3-4 yıl önceki nişan fotoğraflarıma mesela ya da askerden önceki tatil fotoğraflarıma, ulan resmen bir çocuk vardı karşımda, inanamadım. insan her gün her gün kendini gördüğü için anlayamıyor belki de, birden dank ediveriyor işte.

ulan resmen çocukların gelip amca diyeceği yaşa gelmişim, abilik dönemi bitti , bu gidişle yakında baba olursam şaşırmamak lazım

yaşlandım

istanbul'a kar yağıyordu

2010-01-25T09:24:00.000+02:00

insanın böyle eve kapanması hiç dışarı çıkmayası geliyor.
son dönemlerdeki iş yoğunluğundan zaten kafamı kaldıramayacak pozisyondayım, bir yandan eşim evde ayağının düzelmesini bekliyor, böyle olunca bugün hiç işe gidesim gelmedi valla, bütün perdeleri sonuna kadar açayım, oturup kar izleyeyim istiyorum.

öncelikle eve yiyecek depolamak lazım, sonrasında ise bol bol dvd.. normal hava koşullarında bile 2 damla yağmur ile kesilen digiturk yayını kar dolayısıyla tamamen gitti, 3-4 gündür televizyon yok, evdeki dvd'leri tüketiyoruz. son gözdemiz fringe, ha babam fringe izliyoruz bu günlerde, güneşin olmadığı karanlık bir havayla daha iyi gidiyor, bir de üzerine kayıp sembolü okudum eş zamanlı, artık her şey olağan geliyor lan, sanki duvardan geçip yan tarafa gitsem, üzerine bir de ışınlanma isteyeceğim o derece.

işte ben de digiturk gibi dükkanı kapatıp evde oturayım istedim, yani böyle bir durum olunca insan ne yapar, mesela arar müdürünü " öhöö öhöö biraz hastayım galiba, bugün gelemiyeceğim öhöö öhöö" diye yalan atar, ulan benimkiler yamiyor ki, hastanede çalışıyorum ben, adam diyo ki, gel burda baksın doktor, yani hastalık yalanı tırt anlıyacağınız.

ben de bindim minibüse geldim işyerine, arabayı çıkarmadım tabi ki, şimdi efendime sööliim, bunun zinciri var, kış lastiği var falan ama bende yok işte, o yüzden minibüse binip kendimi garantiye alayım dedim, arkadaş kadıköydeki minibüs duraklarını öyle bir değiştirmişler ki, sanırsın labirentte bir fareyim, kadıköy E-5 minibüsü de peynir, zor bela buldum da, geldim işyerine.

ne kar yaptı yalnız, dondum dondum, aman diyim, eğer hastanede çalışmıyorsanız, sesinizi biraz kalınlaştırıp arayın müdürünüzü "hastayım öhöö" ayağını yerler bunlar genelde, çıkmayın dışarıya, bir de benim için açın perdeleri sonuna kadar

engellilerin engelleri

2010-01-18T09:06:00.000+02:00

eşimin ayağı kırılınca ve ayağının üzerine basmaması gerekince, ister istemez alışveriş merkezlerine hapsoluyorsun, kadıköyde ikamet ettiğimizden dolayı, nautilus ve optimuma gittik bu süreçte

girişte tekerlekli sandalye aldık (ki bu konuda optimum iğrenç bir yer, sizi en az 20 dakika bekletiyorlar, tekerlekli sandalyeleri en üst kata koymuşlar, girişe gelmesi zaten 15 dakika sürüyor, halbuki giriş tarafına bir alana koysalar problem olmayacak)

tabii girmeden önce engelli otoparkına koyduk arabamızı, çünkü gerçekten uzak bir alandan ilerleme ihtimalimiz yok, ancak en azından kadıköy bölgesinde ne kadar çok öküz olduğunu görme fırsatım oldu, bu öküzler, araçlarını engelli alanına parkedip milletin gözüne baka baka yürüyüp içeri giriyorlar, başkası zor durumda kalacak umurlarında değil

alışveriş merkezlerinde kattan kata gitmek ise bir ölüm, mutlaka asansörü kullanmanız gerekiyor. bu konuda nautilusa giden insanlar daha medeni açıkcası, bizi gördüklerinde asansörden inip yer verenler oldu. Ancak optimuma gidenler resmen asansöre binmek için bizimle yarıştılar, insana saygıları da kalmamış bunların.

insan başına gelince anlıyor böyle şeyleri, tekerlekli sandalyeyi sürmeye başladığımdan itibaren, dolaşırken herkes mal mal suratına bakıyor, inceliyor, yürüyen merdivenler de tekerekli sandalye için çok uygunsuz.

zormuş gerçekten

kötü başlangıç

2010-01-09T13:16:00.000+02:00

2010 dedik, yeni yıl dedik, yeni umutlar, güzel günler dedik, herkes girince biz de yeni bir hevesle girdik yeni yıla, herkes girmişken ben girmemezlik edemedim şahsım adına.

ancak kötü başladık.

yeni bir projeye başladım, işlerim yoğunlaştı, yoğunluğum arttı, bırak blog yazmayı, bir milliyet.com'daki haberlere tıklayamaz oldum. yani yoğun başladı 2010

karıcım biricik papatyam, ayağını kırdı, görünmez kaza kendisini karımın bileğinde gösterdi, kendisi evde oturuyor şimdi, sıkıntıdan patlyor, allahtan bir ağrısı sızısı yok şimdilik, ancak ayağının üzerinde basmaması lazım, evden de çalışabildiği bir işi olduğu için, boş boş oturamıyor da, bir yandan rapor yazıyor, yani sakat başladı 2010

babaannemi kaybettim, 2 gün önce ilk uçakla aydın'a gittim cenazesini kaldırdım ve döndüm, herkes perişan, ölü evi ne kadar iç açıcıysa o kadar içaçıcı bir başlangıç oldu 2010

bunların hepsinin 9 güne sığması da ayrı bir başarı oldu, önümüzdeki maçlara bakıyoruz artık.

2009'u da yedik beeyaa

2009-12-31T12:39:00.000+02:00

valla yedik..
hani çok klasik bir başlık oldu ama, böle listeler hazırlayasım falan vardı, bir yılın enlerini falan yapıcaktım aslında, ama yılın son gününe genel müdür seviyesinde toplantı koydular arkadaş, ayıptır yaa
bari son gün bırakın bir kendime geleyim, yeni yıla dinç gireyim,
yok.. köleyim ya ben

madem ....yım, neden .... yapmıyorum

2009-12-29T09:47:00.000+02:00

- madem doktorum niye sabo terlik giymiyorum (her zaman her yerde ııyyy)
- madem mühendislik okuyorum niye T cetvelim olmasın
- madem DVD indirip izliyebiliyorum, neden duvarıma film posteri asmayayım (özellikle kubrick'in kült filmleri)
- madem ingilizce biliyorum, neden konuşurken aralar ingilizce kelimeler sıkıştırmayayım.
- madem pahalı gece kulüplerine gidiyorum, neden facebook'ta yayınlayıp herkese göstermeyeyim
- madem müdürüm, niye ilginç hareketler yapmıyorum (müdürü olanlar anladı)
- madem iphone'um var, niye masanın üzerinde sergilemeyeyim
- madem sevgiliyiz neden yağmurda ıslanmıyoruz
- madem otobüs sürüyorum, niye otobüsü arabaların önüne kırmayayım

bu arada istanbul'da güneş niye doğmuyo?

dizi dizi diziler

2009-12-25T09:13:00.000+02:00

kayınvalidem bizdeydi dün, halk arasındaki adıyla kaynana, geldi yemekler yaptı, dizi izledi, muhabbet ettik, seviyorum galiba kendisini, hep gelsin kalsın (di mi karıcıımm)

neyse konuyu dağıtmayayım, bizim evde son 1 yıldır iki kere aşkı memnu dizisi izlendi, ilki aydından benim annem geldiğinde olmuştu, ikincisi de dün kaynanam sayesinde, açıkcası ben en fazla 10 dakika dayanabildim, kurulan özlü cümleler, birbirlerine attıkları salak bakışlar, hodingleri mi ne var bunların para içinde yüzüyorlar anladığım kadarıyla, hep böyle bir mutsuzluk, birbirini çekememe, ihtiras, aldatma falan valla içim bayıldı, dedim ya 10 dakika dayanabildim diye, gittim içerde bilgisayar oynadım, yapmıyodum uzun zamandır güzel oldu vala

en sevdğim şeylerden biridir, biri bildiği bir diziyi izlerken salak sorular soruyorum, bir de türk dizisi olunca iyice işin içinden çıkılmıyor, izleyen kişiye eziyet oluyor.

- şimdi bu kadına niye matmazel diyorlar (öyle çünkü) hmmm
- peki bu adam niye yalan söyledi şimdi (çünkü daha önce diğeriyle beraber olmuştu) haaa anladım
- bu adam niye buna bağırdı ki durduk yerde (çünkü daha önce ağızdan öpüştüler) uuuuuu aman allahım

bu ve bunun gibi sorularla, küçük şok dalgaları gönderdim kayınvalideme, bir daha izlemeyeceğim bir dizi hakkında bilgiler almaya niyetim yoktu, maksat tamamen sabrını denemekti.

(bir dakika bir iş çıktı gidip gelicem bekleyin).....

(hah geldim, tabii siz bunu 1 saniyede okudunuz ama aradan yarım saat geçti)

neyse kayınvalidem sorularımı sabırla cevaplayadursun, aklıma geçen hafta bir kitapçıda gördüğüm dvd kapağı geldi.. kendisi aşağıda

herhalde dünyada öpüşme sahnesi sayesinde promosyonu yapılan başka bir dizi yoktur, dünyanın en güzel aktivitelerinden biri olan ve alalade her dizi de gayet normal bir şekilde karşılanan ÖPÜŞME durumu nasıl oluyor da bir satış stratejisine dönüşebiliyor, aklım almıyor

sahneyi bilmiyorum tabii ama, bir öpüşme olayı bile böyle büyütüldüğüne göre, bu ülkede bu kadar bastırılmış duygu olması normaldir, sonrasında yan baktı diye adam öldürmekte normaldir (mesajımı da veririm bu arada)

erkekler ve alışveriş

2009-12-23T09:15:00.000+02:00

sanirım erkeklerin en büyük problemlerinden biri bu..

kadınların bilmesi gereken bazı şeyler var, öncelikle sağlıklı olan bir erkeğin alışveriş kavramı elektronikten öteye gitmez, yani bizden "aşkım sence bu bluzun morunu mu alayım, krem rengini mi?" gibi sorulara mantıklı cevaplar vermemizi beklemeyin.

bu şekilde gelen sorulara mor ya da krem diye cevap veriyorsak bilin ki bunun nedeni bir an önce herhangi birini almanız ve yolumuza devam etmek istememiz.

alışverişten anlayan bünyeler de vardır elbette, ama ben bunlara hiç girmiyorum mesela, yeri geliyor bir mango olsun bir zara olsun ne bileyim bir miss poem olsun, dolaşırken hatunun gözü vitrine takılıyor içeri girmek zorunda kalıyoruz. sanırım cehennem denen yer de böyle bir yer

içeride envai çeşit kadın elbisesi, ayakkabı, çanta ve bunları daha önce kapabilmek için birbirleriyle gizliden bir savaşa girmiş kadınlar. ben oldum olası kendime bir şey almak istesem dahi kısa yoldan ilk gördüğümü alıp dışarı çıkan bir insanım, yav bir çantanın kaç çeşidi olabilir arkadaş.

bir çanta alındı diye niye ona uyumlu ayakkabı bakılır ya da bir eteğin kaç farklı renkli olabilir algılayamıyorum. aslına bakarsanız geçenlerde bir ayakkabı alacaktık hatuna, şimdi 2 tane ayakkabı var birisinin fiyatı diğerinin 2 katı falan, yani işin parasında değilim de, bana 2 ayakkabı da aynıymış gibi geliyor, bayaaa ısrar ettim en sonunda dayanamadım gittim reyonlardan 2 ayakkabıyı yan yana getirdim, bir baktık birinin sağ tarafında işleme bir şey var, alahım bu ayrıntıyı bir erkeğin görme ihtimali olabilir mi, bir kadın beyni bunları nasıl hafızasına kazıyabilir, anlayamıyorum.

bence sadece kadın kıyafeti veya aksesuarı satan yerler yanlış yapıyorlar, içeri girildiğinde erkeklerin oyalanabileceği bir şeyler olmalı, örneğin bir köşede avrupanın en güzel gollerinin döndüğü bir lcd tv olabilir, ya da bir köşeye PS3 standı açabilirler, ulan bunları geçtim en azından bir oturma yeri yanına da araba dergisi falan koyun insafsızlar, içeri giriyorum her yerde bir kadının arkasında ayakları yere sürüyerek dolaşan erkekler görüyorum, hepsi bir yandan oflayıp puflamakta, halbuki mağaza sahibi yukarıdaki taktiği uygulasa erkek hiç çıkmak istemeyecek, kadın daha çok vakit geçirecek daha çok şey alacak, ki bir kadın bir elbiseyi almayı kafasına koyduysa amazon kadınları gücündedir, hiç bir kuvvet onu engelleyemez.

geçen hafta gittiğimiz bir mağazada oturacak koltuk koymuşlar, biz sefil erkekler yorulmayalım diye, yanımda 2 eleman daha, salak salak etrafa bakındık, kendimden geçtiğim bir anda ilknurumun çektiği bir fotoğrafı da koyuyorum aşağıya, görün halimizi artık... yetkililere sesleniyorum..

beklentinin çok altında 2012

2009-12-22T09:06:00.001+02:00

sinemada izlemediğimize o kadar mutlu olduk ki, allahım ya bu film için 30 TL verseydim, allahtan çakma DVD diye bir şey var da 5 TL'ye film izlenebiliyor. yoksa gerçekten içime dert olurdu.

2012 filminden bahsediyorum, bilmem kaçyüz milyon dolar hasılat yapmış ne kadar kötü olabilir, en kötü 1-2 güzel sahne izleriz diye aldık, evet en kötüsü oldu, 1-2 güzel sahne izlemekle yetindik sadece.

hiç bir filmin sonunda "yaa abi bunu da yapmayın artık nolur yaa" nidaları eşliğinde filmin bir an önce bitmesini ve en sevdiğim aktörlerden biri olan john cusack gözümde daha da küçülmesi diye izlemekten vazgeçtiğim film olmamıştı.

normalde böyle şeyleri spoiler ibaresi koymadan anlatmamak lazım, ancak spoiler olamayacak kadar kilişeler dolu bir filmdi, sağolsun amerika yine götümüzü kurtardı, depremden ve yeni patlamış bir volkandan arabayla kaçılabileceğini gördük (keşke pompei zamanında da araba olsaymış insanlar kül olmazdı lan), bilmem kaç yüz metre yükselmiş bir okyanus dalgası geliyorken hala cep telefonu ile konuşulabileceğini gördük (turkcell utan utan), üzerlerine kilometrelerce hızla magma tabakası gelirken kule görevlilerinin iş aşkıyla yerlerinden ayrılmadığını gördük (dünya sona eriyor bunlar hala uçağa kalkış izni vermemeler falan, ulan kaçsanıza) yaklaşık 100 kg ağırlığında bir çocuğu bileklerinden tutarak kaldırabilen bir adam olabiliyormuş (rus milyarder) küçücük çocuk dakikalarca nefesini tutup dünyayı kurtarabiliyor, hayatında daha önce sadece 1-2 kere küçük motorlu uçak kullanan biri lavların yıkılan binaların arasından usta manevralarla geçebiliyormuş (sırf john cusack filmin sonunda öpüşsün diye öldü de garibim)

neyse klişelerle dolu berbat bir filmdi, evde falan izlemek istiyorsanız da, ilk yarısını izleyin yeter en azından 1-2 yerle bir olma sahnesi güzel gerisi fasa fiso

Not: her şeyi yanlış tahmin eden salak jeolog'a ve onun yapış yapış başkanın kızı sevgilisine değinmiyorum bile, ıyy sinemadan tiksindim valla

2009-12-19T23:09:00.000+02:00

doyamıyor ki insan sana,
sen olunca, insan
doyamıyor hayata

2007
dersten dönmeni beklerken..
yağmurlu bir gün
toprak kokusu ve sen..

damat kafası

2009-12-15T08:52:00.000+02:00

aşağıda göreceğiniz ilk fotoğraf, bizim evlenirken yaptırdığımız bibloların fotoğrafı, düğüne gelen hemen herkese bu biblolardan verdik, mıknatıslı olduğu için buzdolabına asılabiliyor. ya da masa üzerinde komidin içinde vb. koyabiliyorsunuz.

tabi evlenirken düğüne gelenlerle hala bir görüşme içerisindeyiz, birkaç kişiyle konuşurken ya da evlerine gittiğimde bir şey dikkatimi çekti, nedense bu biblonun damat olanının kafası kopmuş, daha sonra bunu araştırmaya karar verdim, 3-5 kişiye daha sordum, herkes aynı cevabı verdi, biblonun damat tarafının kafası kopuyor ama geline bir şey olmuyordu.

Sanırım daha evlenirken bile kimin kafasının kopacağı belliymiş, şekerciler bile biblo yaparken damada önem vermemişler.

tamam anladık gelin kısmı daha çok sevilir de, insanın niyeti de bu kadar belli edilmez ki.

istesem de yapamıyoruz

2009-12-09T09:52:00.000+02:00

birşeyleri birileriyle beraber yapmak, paylaşmak dünyanın en güzel şeyi, hele bu bir de eşinizse tadından yenmiyor. ancak benim çok istememe rağmen eşimle yapamadığım 2 şey var, bir türlü gerçekleştiremiyoruz.

Birincisi beraber korku filmi izlemek;
izleyemiyor, evet evet benim gibi psikopat filmlerin hastası olan bir adamın eşi, en küçük bir yaralanma sahnesinde bile kendinden geçiyor, heyecananıyor, ayağa fırlıyor, eliyle gözlerini kapatıyor,
korku ya da gerilim filminden bahsetmiyorum bakın, herhangi bir filmdeki herhangi bir şiddet sahnesinden bahsediyorum, bir bakıyorum ayağa kalkmış odanın içinde dönüyor..

hayır sinemaya da gidemiyoruz ki, bir kere (hangi filmdi o yaa) bilmemne köprüsü diye fantastik bir filme gittik, adam ayna karşısında bıçakla yanağını mı kesiyor ne öyle bir şey işte, bir baktım bizimki bir gözlerini kapatıyor bir kollarını kaldırıyor, hani evde neyse de sinemada olunca arkadakiler çok hoş karşılamıyorlar tabii ki

tek başıma sinemaya gidecek zamanım da olmuyor genellikle, ne yapayım ben de DVD alıp evde tek başıma takılıyorum artık.

İkincisi ise (bu gerçekten kalbimde yaradır) bir FENERBAHÇE maçına gitmek, aslında ben bu kızı böyle tavladım zamanında, hasta galatasaraylı bu, baba faktörü tabii.. kayınpeder o kadar fanatikmiş ki, zamanında her deplasmana gidermiş, bizimkinin evi de Ali Sami Yen stadının yanındaydı evlenene kadar, fanatik peder kızını da öyle yetiştirmiş.
zamanında GS FB muhabbetinden iddiaya girdik, ben kazandım, iddia sonucunda benimle fener maçında gelecekti bu, 7 yıl öncesinden bahsediyorum, gelmedi, hala da gelmişliği yok

daha önceki yazıları okuyanlar varsa bilir, evimiz şimdi fenerbahçe stadının yanında, her maç günü taraftar sesleriyle doluyor içerisi, maça çağırıyorlar resmen, kaç kere gel gidelim dedim, gelmiyor

hatta gelip fenerbahçe aleyhine tezahürat yapacağım diyor, tabii bayan ya bu, kimse de ellemez bunu, olan bana olacak, linç edecekler valla.

yapamıyoruz işte yukarıdakileri, eehh ne yapalım, darısı romantik komedilere, milli maçlara artık..

Türkiye köşe tarihi

2009-12-07T11:16:00.001+02:00

Türk insanının bir huyu var,

bir şey tutulmaya başladı mı vazgeçmiyor, kitleler halinde saldırıyor ve ilk başlatan kişiyi zengin ediyor.

yukarıdaki anlaşılmayan cümlede demek istediğim şu;
bir zamanlar simit dünyası adında küçük simitçiler açılmaya başladı, ben üniversitedeydim, ulan bakıyorum her geçen gün biraz daha kalabalıklaşıyor önü, fiyatlarına bakıyorum öyle süper ucuz değil, ama millet simidi seviyor arkadaş, önü hiç boş kalmıyor, bunu gören başkaları da bu dünyadan açmaya başladılar, evi aradım. O zamanlar tabii, genciz girişimci damarımız var, ee tabi semayeyi de ben vermiyeceğim, babama dedim. Aç dedim bir tane bak geleceği var bu işin her gün daha bir kuyruk oluyor önünde, çok kasmıycaksın da, tutucan iki tane simitci, kasa da paraları say sen. yanaşmadı tabii bizimki, evde oturup emekli maaşını sayması daha kolay geliyor, bakıyorum şimdi o dönem bu dükkanlardan açanlar köşe oldular.

cep telefonu zamazingosu; ilk geldiği zamanları hatırlarım, "ne o lan iş adamımıyım ben, ne gerek var şimdi" diyerekten önce karşı çıkılmıştım, o zamanlar bu alım satım işlerine girenler şimdi köşe, cep telefonu olmayan 40 yaş altı tanıdığı olan var mı?

internet kafeler (sonrasında PS cafeler); alahım hala hatırlarım, gider saatlerce fifa oynardık, üzerine internette, chat yaparak sosyalleştiğimiz güzel günlerimizdi. o dönem internet kafe açanlar ve sonrasında da her evde bilgisayar olunca playstation oyun cafeleri açanlar onlar da köşe..

iddiacılar, bu iddia denilen şey türk insanındaki kumar tutkusunu ortaya çıkardı, eskiden sadece at yarışı oynayanlar vardı, şimdi "ulan izliyorum şu meredi bari bir işe yarasın" şeklinde düşünüyorlar herhalde. bildiğim kadarıyla çalışmayıp sadece iddia oynayarak geçimini sağlayanlar var, ilk patladığı zamanlar bu işe girenler şimdi zengin.

evet Türk tarihinin köşe başları hatırladığım kadarıyla şimdilik bu kadar, tabii bunlara internet üzerinden alışveriş, yurtdışı turizm vb. şeyleri de sıralayabiliriz.

mesela son zamanlarda gördüğüm ve patlaması mümkün şeyler de var
birincisi bu UFO denen ısıtıcılar, bizim insanımız yasak da olsa kendisini çok zorlasa da sigara alışkanlığını bırakmayacağı için bu UFO ve benzeri ısıtıcıların satışı patlayacak dışarısını da bir şekilde ısıtmak lazım
ayrıca yakın bir gelecekte artık doğalgaz azalacağı için (evet lan bitecek bir gün biliyosunuz di mi?) güneş enerjisi olsun, fosil enerji olsun, farklı tür enerji kaynaklarına yönelinecek ve bu iş kolunda çalışanlarda kazanacak.
bir de tabii görüntülü konuşma diyorum, çok iğrenç bir şey belki ama bu 900'lü hatlar vardır ya, onlar yakın bir zamanda görüntülü konuşmaya dönüşebilir ve o sektörde çok büyük bir patlama yaşanabilir. (bu da bir sektör sonuçta)

neyse bak ben para kazanacağınız şeyleri söylüyorum, daha ne yapayım yaa..

gündem insanı

2009-12-04T13:42:00.000+02:00

üç dört gündür internete çok fazla giremiyorum, gazete alacak zamanım zaten yok, bir de bunun üzerine internetten de takip etmeyince iyice uzaklaştım

ne oluyor, kim kime laf atıyor, kim kimi kesiyor bilmeden yaşıyorum, ee akşamları televizyon da izlemiyorum zaten, tamamen türkiye'nin gündeminden soyutladım kendimi

sadece kendi gündemim var, kendimin insanlara yaptığı laf sokmaları düşünüyorum, meclis oturumları yerine işyerinde yaptığım toplantıları değerlendiriyorum, maç muhabbetleri yerine bugün kaç dakika koştuğumu tutuyorum, türk dizilerini zaten izlemiyorum onun yerine kendi enrikalarımla meşgulüm, ekonomi desen cebimdeki para piyasalarını takip ediyorum

arada bir yapmak gerekiyor böyle, bir ara gazete aldım elime, benim hakkımda bir şey yazmamışlar, oysa tüm gündem bendim lan..

sen

2009-12-02T17:44:00.000+02:00

sen güzelsin..
başıboş dolaşırken sokaklarda
senin adını verdim en sevdiğim sokaklara

sen mutlusun..
seni gülerken görüyorum
sen hep gül, en büyük mutluluğumsun benim

sen yanıbaşımdasın..
gözümü açtığımda
sen oluyorsun, en mutlusu oluyorum

sen bensin..
O'sun sen
hep aradığım ve hiç bırakmayacağım

bayram namazı ritüeli

2009-12-02T09:48:00.000+02:00

sanırım 6-7 yıl olmuştur. bayram sabahı eskiden babamın zoruyla götürüldüğüm bayram namazına gitmeyeli.
bu yıl bayram dolayısıyla memlekette olunca, babam bu sefer hiç zorlamasa da, erken kalkayım namaza gideyim dedim.

saat 07:45'te namaz başlayacaktı.
aydın bu sefer çok soğuktu, sabah kalktığımda bir an donacağım zannettim. tabi her bayram sabahında olduğu gibi ben kalkmadım, kardeşim kaldırdı beni.
babam 6.30'da kalkmış hızlı bir şekilde giyinmiş ve 45 dakika önceden cami içinde yerini almış, bayram sabahları insanların dini açıdan kendini tatmin edebilmesi için vesile oluyor. o kadar oluyor ki, camilerde yer bulunmuyor ve insanlar resmen kaldırımlarda namaz kılıyorlar.
bizim pederin erkenden kalkıp camiye gitme nedeni bu yani, içeriden yer kapacak üşümeyecek. ben tabii her zamanki gibi evden 5 dakika kala çıktım, yazık kardeşim de beni beklediğinden son dakikada yetiştik namaza,
bırak içeri girmeyi bahçesinde bile yer bulamadık, ben de elimde yıllar öncesinden kalma bir seccadeyle gittim direkt caminin karşısındaki kaldırıma oturdum. neyse efendim yaklaşık 10 dakika süren namaz bitti, tabii ben prosedürü iyi bilmediğim için yıllardır olduğu gibi etrafımdaki abilere bakarak kıldım namazı
onlar ne zaman eğiliyorsa ben o zaman eğiliyorum, ne zaman kafalarını sağa döndürseler o zaman döndürüyorum, yalnız kopya çektiğim kişi de çok bilmiyormuş demek ki, 2 kere ekstradan eğildik abiyle beraber.
bu arada eskiden kuran kursu için para toplarlardı, şimdilerde yeni yapılacak bilmem ne sitesi için para toplanacaktır diye vaaz vermeye başlamış imamlar.
gelenektir, her bayram namazı sonrası insanlar birbirleriyle tanısınlar tanımasınlar bayramlaşırlar, tokalaşır öpüşürler, domuz gribi etkisini burada da göstermiş, bir kaç kişi dışında herkes uzaktan sadece tokalaştı.

2009-12-01T16:58:00.002+02:00

ne berbat bişey bu tatil dönüşü iş muhabbetleri, internete giremedim bütün gün..

esefle kınıyorum

2009-11-24T15:13:00.000+02:00

yetişkinlik 210 km hızla gidebilen bir arabaya sahip olup, 60 km'yi asla geçememektir

jeux d'enfants, julien janvier

24 Kasım

2009-11-24T08:38:00.000+02:00

Babam emekli öğretmen
eskiden aydın'ın bir köyünde öğretmelik yapıyordu, sınıf öğretmenliği..
çocukların hepsi köy çocuğu olduğu için fakir olurlardı, ne zaman 24 Kasım gelse, babam elinde 20-30 kadar kağıt mendille eve gelirdi.
Çocuklar babamı çok severler ve ona hediye almak isterlerdi, ancak paraları olmadığı için ve mutlaka bir şey de almak istedikleri için, tenefüste kantine gider kağıt mendil alıp, hediye olarak onu verirlerdi.
Babam dünyanın en pahalı hediyelerini almış gibi gelirdi eve, tabii köyde olunca, okul yolundaki çiçekler de (eğer kasım olmasına rağmen hala kaldıysa) özenle toplanıp babama getirilirdi, o taze çiçeklerin kokusunu hala hatırlarım.

Öğretmenler günün kutlu olsun Baba, her ne kadar benim öğretmenliğimi yapmış olmasan da, geriye dönüp bakınca en çok şeyi senden öğrenmişim yine de.. (her ne kadar bunu sana söylememiş olsam da)

fitness abileri

2009-11-20T09:06:00.001+02:00

bir hastanede çalışmaya başladığımdan beri, en nefret ettiğim insan türünün doktorlar olduğuna kanaat getirmiştim, kendilerini tanrı sanan bu egoistler sinirlerime dokunurdu (bu başka bir yazının konusu),

ancak dün uzun bir aradan sonra (1 ay) spor salonuna gittiğimde en nefret ettiğim insan türünün ne olduğuna kesin karar vermiş bulunuyorum.

"spor salonlarındaki elemanlar"

oraya sırf vücut göstermeye gelen adamlar var biliyor musun, hayır bir de vücudunu gösterebileceğin kişiler erkek, çünkü bu işi soyunma odasında yapıyorsun, tiksiniyorum bunlardan.

ellerinde bir çantayla soyunma odasına geliyorlar, böyle bir etrafı kesmeler falan, bir de göbeği iyice içine çekmiş, göğüsleri şişirmiş, şişkin şişkin geziyorlar ortamda, ulan kime yapıyosun artizliği, bir gün gidip kıracam bacaklarını o olacak

bunlar hızlı bir şekilde etrafa şişkin bakışlar attıktan sonra, slowmotion hareketlerle yürüyerek ağırlık çalışmaya gidiyorlar, sporun sonlarına doğru ben de kendimce ağırlık çalıştığım için bunları inceleme fırsatı bulabiliyorum.

Temsili resim : ben ağırlık çalışırken

en güldüğüm şey ise şu oluyor, şimdi bir alette ağırlık kaldırıp 2-3 set yapacak ya, ilk bu muhabbetlere başlandığında hoca aralarda 10-15 saniye dinlenin der, bunlar set aralarında öyle bir coşuyorlar ki, yerlerinden kalkıp, naim süleymanoğlu gibi salonun içinde dolanıyorlar, gidip "ne yapıyosun şu an bilader sen" diye sorsan konsantre oluyorum der bu ayılar, madalya verecekler ya sonunda, ama bak yazınca olmuyor görmek lazım, o surat ifadeleri, o anne ben ağırlık kaldırıyorum tripleri, şahane, tam skeçlik

neyse efendim sporumuzu yapıyoruz ağırlık kaldırıyoruz falan, sonra sıra geliyor tekrar soyunma odasına gidip duş almaya giyinmeye, işte ondan sonra bende film kopuyor, olm resmen korkuyorum lan

şöle bir sahne düşünün vücudunu geliştirmeyi başarabilmiş 2-3 kıllı adam, altlarında toz bezi kadar küçük siyah slip don, her biri ortamdaki bir aynayı kapmış, şişine şişine geziyorlar, işin daha da vahimi bunlar giyinmek için altlarını da tamamen çıkarıyorlar, gavurların naked dediğinden oluyorlar (ıııyyy iğrenç iğrenç, erkekliğimden utanıyorum diyorum ya, o derece iğrenç)

hayır bir adam içinde en az 15-20 erkeğin bulunduğu bir ortamda niye tamamen çıplak kalır, düşünüyorum düşünüyorum cevaplayamıyorum, bir şey kanıtlamaya çalışıyor desem bana niye gösteriyorsun git kanıtlayacağın insanı bul.

resmen nefret ediyorum soyunma odasından, geçen gün ellilerinde bir amca böyle çıplak kaldı, yemin ediyorum bayılıyordum, düşünün artık

eşim analist, hmmm o ne ola ki

2009-11-14T09:46:00.000+02:00

insan bir ortama girip muhabbet etmeye başlayınca, konu ister istemez aynı yere geliyor. önce evli misiniz diye soruyorlar, sonra da "eşiniz ne iş yapıyor" diyorlar.

şimdi bu sorunun cevabı çooook büyük bir yüzde için gayet basittir, cevaplamak en fazla 2 kelimeyle halledilebilir. öğretmen, bankacı, ev hanımı, dansöz (oha), yönetici asistanı, mühendis gibi cevaplar verilebilir.

ama işte bende durum böyle olmuyor. eşiniz ne iş yapıyor diye soranlara, "finansal analist" demem gerekiyor ve o noktoda soruyu soran kişinin bakışlarından balatayı sıyırdığını farkedebiliyorum. önce biraz sessz kalıyor daha sonra gözlerini uzaklara doğru dikiyor, en sonunda da hmm yani "finansla alakala mı" diye soruyor.
yok konfeksiyonla alakalı

neyse zaten eşimin işini tam olarak öğrenmem 3 yılımı aldı, ben de soru soranlara kısa yoldan finans sektöründe çalışıyor deyip kesip atıyorum, eskiden açıklama isteyenlere borsadaki firmalarla ilgili analizler yapıyor derdim. ondan sonra bu sefer de, hmm ben bilmem ne için oynamıştım acaba yükselir mi, diye muhabbetlere maruz kalmaya başladım.

Halbuki onun için ne kadar basit, eşim mühendis diyor geçiyor, çat 2 kelimeyle hallediyor.

anam bir de bunların iki analist yanyana gelince muhabbetleri var ki en korktuğum şeylerden biri odur aslında, şimdi efendim bunlar bir başlıyorlar muhabbete, yok tüpraş karını düşük açıkladı, yok migros ayı şurdan kapattı falan filan, ben garip bir mühendis hayatı boyunca parayla aldığı en büyük riski lise yıllarındaki 20 doları olan insan, hiçbir şey anlamadan garip bakışlarla kendilerini seyrediyorum.

bir de blackberry veriyorlar ellerine, bildiğin elektronik pranga, allahtan benim yok, en azından "aaa odamda değildim mailinizi görmedim" diyebiliyorum, bunlar her yerde iletişim halindeler arkadaş, bir de bu firmalar gıcıklığına mıdır nedir, tam akşama doğru yayınlıyorlar karlarını, ya da biri yayınladı mı, diğerleri de peşisıra gönderiyorlar.

yaw insan bir sıraya koyar, hepsi aynı anda kar göndereceğine, her gün başka biri kar göndersin, şunu bir sıraya koysunlar, bence çok mantıklı, ben bunu ingiliz lorduna bir söyleyeyim. o herşeyi bilendir. her şey hakkında herkesten fazla bilgisi olandır. yok lan tanrıdan bahsetmiyorum lorddan bahsediyorum.

bak bu kadar yerdik ama iş arkadaşları on numara insanlar, topu topu 5 - 6 kişiler, hepsi de bayan, ben bunları birbirlerine hiç benzemedikleri halde çok karıştırırdım, o yüzden bir ara her birine lakap takmıştık, tabii efendim ben burda şimdi bunları söyleyip te kimseyi şimdi..

neyse analist dünyası dedikodularına da girecektim buradan ama çok ta ileriye gitmeyeyim, onu cansev hanıma bırakıyoruz :)

2009-11-12T15:00:00.000+02:00

bugün benim ikinci kez doğduğum gün

sahi aşk neydi?

kültür şoku yaşayan tembel

2009-11-11T15:41:00.000+02:00

en çok kitap okuduğum dönem üniversitenin ilk yılıydı, bir sınıf dolusu loser mühendisadayı ile beraber ders grüyordum ve ısrarla onlarla sosyal bir paylaşmamaya çalışıyordum. Mühendis antisosyal bir karakterdir, bunu yıllarca yıkmaya çalışsam da, geriye dönüp baktığımda (biraz da tembelliğin verdiği etkiyle) evet antisosyaliz ulan.

neyse üniversite 1'de yurtta kaldığımdan ve yurttaki elemanların hepsi son sınıfa giden kişilerden oluştuğundan dolayı, akşamlşarı yapacak bir şey bulamazdım, zaten kız arkadaşım da yoktu, kendimi kitaplara vermiştim, hayatımın hiç bir döneminde o kadar kitap okumadım.

şu aralar da, akşamları uyumadan önce okumaya çalışıyorum, günün orgunluğu, LCD tv'nin çekiciliği, bu saatte yatılır mı yaw etkisiyle, yatağa geç giriyorum ve ancak 4-5 sayfa okuyamadan sızmış oluyorum.

Geçen pazar TÜYAP kitap fuarının son günüydü, eşim son 5-6 aydır deli gibi kitap okumakta, kolumdan tuttuğu gibi fuara götürdü beni,

ktap kokusu (bilene) dünyanın en güzel kokularından biridir, kendimden geçtim diyebilirim, insan birdenbire böyle kültür şokuna uğrayınca, bütün kitapları alası geliyor.

Ancak bu konuda önceden eşimle anlaşma yapmıştık, kendisi benim ne kadar maymun iştahlı biri olduğumu bildiği için, önceden kişi başı en fazla 2 kitap alıcaz diye anlaştık, o da gerçekten güzel indirim olursa

hatırlarım bir keresinde tomarla para verip çıkmışlığım, bir sürü kitap alıp hiçbirini okumamışlığım vardır, bu yüzden anlaşma yapmamız güzel oldu.

Tabi kitaptan uza kalınca ne alacağını şaşırıyorsun, baktım sunay akın imza veriyor, everim de kendisini, onun kitabını alıp imzalattım, hatta diğer kitap hakkımı da eşime verdim. Okusun kız, okuyo en azından

aydın boysan da oradaydı, önünde rakı kadehi olmayınca tanıyamadım önce ama o gözlüklerinin üstünden bakınca tanıdım, valla kitabını olmadım ama, rakı kadehim olsa kesin imzalatırdım lan.

neyse böyle bir fuar geçirdik, ayaklarımıza karasular indi, bu arada TÜYAP'ın içindeki kafe çok pahalıydı eskiden, fiyatlar az da olsa normalleşmiş, McDonald's a mecbur kalıyorduk her seferinde iyi olmuş.

turuncu günler

2009-11-09T09:24:00.000+02:00

yaş: 8-9 civarları
yer: Ananemin evi / Aydın / Germencik

ilkokula gidiyorum, annem çalıştığı için, okul sonrasında ananemde kalıyorum, annem iş çıkışı beni alıyor eve gidiyoruz. Böyle olan son yıllarım belki de, bir daha ki sene elime bir anahtar tutuşturuyorlar ve ben her okul sonrası eve gidip annem ve babamın gelmesini evde bekliyorum.

okul bitmiş yine, allahtan örtmen (öğretmen değil örtmen) z ödev vermiş bugün, hemen bitiriyorum, artık içim rahat bu akşam vicdanım sızlamadan televizyon izleyebileceğim allahım,

ananemin evi 2 katlı, annem gelmeden önce diyorum, bir keşif turuna çıkayım, üst kata çıkıp artık kullanılmayan bir odaya dalıyorum, odada bir dolap var içini açıyorum, dolapta bir kutu, onu da açıp karıştırmaya başlıyorum.

allahım, sanki bir ajanım ve bana verilen gizli görevi yerine getiriyorum, kutudan mektuplar çıkyor 3-4 tane mektup, mektubu açıyorum ve anlıyorum ki zamanında annemin arkadaşlarıyla yazıştığı mektuplar bunlar.

büyük bir heyecanla açıyorum mektupları, öncelikle zarf dikkatimi çekiyor, zarfın iç tarafları ve mektubun yazıldığı kağıdın yanları, o dönemin meşhur film ya da şarkı isimleri ile donatılmış, arım balım peteğim, senede bir gün vb. yazılar değişik renkte kalemlerle bir potpori oluşturmuş.

mektuplaşmalar, annemle bir kız arkadaşı arasında geçiyor, daha önce aynı okuldalarmış ama kız başka bir okula gidince aralarında mektuplaşmalar başlamış.

o kadar saf ve güzel yazılmış mektuplar ki, bugün hala hatırlıyorum, yeni okulunu sevmiş ama onsuz çok mutsuzmuş, keşke annem de yanında olsaymış, eskisi gibi beraber dolaşabilselermiş,

sanırım her kadının hayatının bir döneminde, ikizi gibi dolaştığı bir kız arkadaşı oluyor, erkeklerde böyle değil bu, ama tanıdığım her kadının hayatında böyle bir arkadaşı olmuş, herhalde o kız da annemin "ikizi"ydi.

yazı karakterleri, y'lerin çengelleri dikkatimi çekiyor, acaba ben de böyle yazabilir miyim bir gün diye düşündüğümü hatırlarım. tüm mektupları okuyorum, aşağıdan ananem bağırıyor "oğlum nerdesin" diye. mektupları bir ajan misali hiç elenmemiş gibi kıvırıp yerlerine bırakıyorum.

nasılsa aklıma geliverdi geçen gün, ne güzel günlermiş onlar, saf, temiz, arı balım peteğim günlermiş, turuncu günlermiş,

bir dahaki gidişimde, ananemin evinin o üst katına çıkıp tekrar bulacağım o mektupları, ve kendi kitaplığımın en güzel yerinde saklıyacağım, ileride, ne kadar güzel günler, saf duygular yaşanırmış görmek için.

şimdi facebook ta tarla ekip biçenleri görüyorum, üzülüyorum..

oik oik

2009-11-05T17:53:00.001+02:00

RTE'ye karşı olmak için domuz gribi aşısı oldum bugün

hala baş dönmesi, bayılma, civa kusma vb. etkiler yok, sapasağlamım valla

Hastanenin tüm nörologları olunca, ben de yaptırdım oldu, tavsiye ederim :)

Not: Osman Durmuş sana sesleniyorum, amerikalının civası varsa, Türk'ün bana bişey olmaz gücü var, bunu unutuyosun

ankaradaki sınava gergin joker veledin dolmasındaki ada

2009-11-02T22:16:00.000+02:00

hep böyle oluyor, ne zaman toplu taşıma aracına binsem mutlaka bir veledi çekiyorum kendime.
arkamda, beni rahatsız etmek için doğurmuş annesi, önce koltuğuma ayağıyla vuruyor, yetmiyor saçımı çekiyor aralarda, ben arkaya dönüp, takınabileceğim en kibar gülümsemeyle annesine bakıyorum, aslında bu bir nevi "çocuğuna sahip çık kadın" bakışı bu, her an o gülümsememenin ardından bir canavar çıkabilir. (bok çıkar)

işi gereği devamlı gülmesi gereken insanlar beni hep ürkütmüştür, bu sabah uçakta arkamdaki velet arada bir saçımı çekiştirirken, o karşımda belirdi, yüzündeki gülümseme tüm suratını kaplamış bir biçimde bana doğru geliyordu
mesleği gereği hiç bir şekilde somurtamayan ve yaptığı ağır makyaj arkasında kim bilir ne düşüncelerle meşgul, o joker suratıyla bana bakıp "bir şey istermiydiniz minvalinde birşeyler söylüyor, öyle korkuyorum ki, cevap bile veremiyorum
(tam bunları yazarken "ada ben ayrılmak istiyorum" diyen ıssız adamı izliyorum ankarada bir otel odasında, aslında yarın gireceğim sınava çalışmam gerekirken, anti popülist olmak her zaman çok kolay olmuştur, insanlar sırf böyle olacağız diye demediklerini bırakmadılar bu filme, ama ben seviyorum lan, gözyaşlarımdaki pınarlarla birlikte seviyorum hem de, istediğim gibi ağlayabilirim hem, yalnızım ne de olsa)
"yoooo teşekkürler" diyerek tedirgin bir biçimde kafamı sallayabiliyorum sadece, keşke arkadaki veledi de korkutabilse beni korkuttuğu gibi

dediğim gibi ankaradayım bu akşam, sabah geldim yarın akşam gideceğim ve bu akşam ki niyetim kimseyle görüşmeden ders çalışmaktı, yemek yiyeyim diye kızılay'da dolaştım biraz, sevmedim valla, artık soğuğundan mıdır, her 10 metrede bir karşıma çıkan melih gökçek afişlerinden midir bilmem, sevmiyorum bu kenti, topu topu 3-4 kere geldim aslında ama, bir kentte deniz yoksa o baştan kaybetmeye mahkumdur benim için.

koca koca adamlar sınava gireceğiz yarın, tüm masraflarımı şirketim karşıladığı için mutlaka geçmem gereken bir sınav yarınki, gerginim biraz, parasını kendim verseydim bu kadar gerilmezdim herhalde, bakalım nasıl geçecek
(ada; o koca dolmaları yerken dank diye söyledi ayı, ulan boğazında kalcak kızın bekle bi ağzındakileri bitirsin bari)

çok kopuk kopuk oldu biliyorum, ancak o joker suratı çıkartamıyorum yine de aklımdan, bak nasıl bağırıyor ada, ee haklı kız az bile bu hıyara..

dans ortamlarının gerilen abisi

2009-10-27T17:46:00.000+02:00

evet o benim

orda lan işte bak köşede, sallanıyor kendi kendine..

ne zaman bir club ortamına girsem, ortamda mutlaka benim gibi adamlar görüyorum, müzik ister canlı olsun, ister tekno, ister rock hep aynı sallanma şekliyle, kafasını yukarı aşağı hareket ettiren adamlar.

ellerden en az biri mutlaka kotun ön cebinde olmalı, ancak sadece baş parmak cebin içinde olacak geri kalan 4 parmak aşağı doğru indirilerek bir yandan ritim verecek.

ayaklar havaya kalkmamalı, dizden kırarak ritim verilmeli, eğer şarkı biliniyorsa, bağırarak değil hafif mırıldanır gibi dudaklar kıpırdamalı.

içki içilen bir ortamsa (değilse ne işin var zaten) sol el kotun ön cebindeyken sağ elde bira şişesi veya votka bardağı tutulmalı (votka dediysem meyve suyu işte, içine votka koyulduğunu görmedim daha) ve bu bardak ile ritim verilmeli

hah bak neredeyse unutuyordum; böyle mekanların vazgeçilmezi, gecenin en neşeli ve enerjik arkadaşının devamlı yanına gelerek "hadi abi ya canlan biraz" minvalinde dansıdır.

böyle biri yanına geldiğinde ritim dizden verilirken hafiften bele doğru kayabilir, en fazla 5 saniye enerjike doğru kafa sallanır ve sözlere eşlik edilir, daha sonra enerjik yanınızdan ayrılarak yeni kurbanlar bulmaya gittiğinde, biraz önceki duruma geri dönülebilir.

yapmayın arkadaşım, kıymayı bu adama, rahat edemiyor işte böyle yerlerde, herkes ona bakıyor gibi geliyor, sanki sahnede herkes durdu bu hasbamı seyrediyor, daha sonra deli gibi gülecekler, "gördün mü abi ne salakça kıvırıyordu" diyecekler, allahım düşünmesi bile korkunç

ancak geçen hafta sonu jazzstop maceramda bunu biraz kırdım galiba, müzik çok güzeldi, ortam güzeldi, arkadaşlar güzeldi, bir ara baktım bildiğin dans ediyorum lan, ağır abi rollerini bırakmışım,

aaaaa bi baktım kimse bana bakmıyo dans ederken, habuki sahneyi boşaltıp, çevremde çember olarak beni alışlayacaklarını bekledim hep..

tembelim mütemadiyen

2009-10-26T09:07:00.001+02:00

daha önce dediğim gibi, fenerbahçe stadının hemen yanında oturuyorum (bakınız şurada da bahsetmişim.) ve koyu denebilecek bir fenerbahçe taraftarıyım.

evden görünüş

dün, yani derbinin olduğu maç günü yine bizim oralar rengarenkti, çoğunluğunun sarı lacivert olduğu renk cümbüşü tüm gün sürdü, saat 16 gibi yani maçın başlamasına daha 4 saat varken ve fenerbahçe stadı sinema misali alınan biletin numrasına oturulan bir stadken kuyruk olmuştu bile.

bu da evin diğer cephesinden görünüş

bir an gaza geldim, çubuklu formamı giyip maça gidemesem de (bilet bulamadım çünkü) aralarına karışayım, beraber tezahürat edeyim dedim.

ama dedim ya, tembelim mütemadiyen

Not: ha bu arada bir mahsun mor menekşe ağlıyor mu ne? ehehe

berber gerginliğinin saçlardaki etkisi

2009-10-24T12:05:00.000+03:00

yıllar oldu, anlaşamıyoruz işte

dünyada belki de en nefret ettiğim şeylerin başında geliyor berbere gitmek, kadınların daha bir başka iletişimleri oluyor kuaförlerle ancak erkeklerde durum böyle değil, yıllarca yer değiştirip durdum, en uzun süre aynı yerde ikamet ettiğimde de saçlarımı omuzlarıma kadar uzatmıştım.

o yüzden muhabbet ettiğim kanka olduğum bir berber yok,

istiyorum ki gideyim, nasıl bir şey istediğimi söyleyeyim çat diye yapsın o modeli,

geçen gün gittim yine, hem ucuz hem de işyerine yakın olduğundan dolayı işyerimin yanındaki sitenin berberine gidiyorum son 5-6 keredir. öğle arasında işimi hallediyorum böylece.

gittim dedim ki, "bilader bak bu saçlar çok uzadı, yanlarım ayrı telden oynuyor, favorilerim özgürlüğünü ilan etmiş, üstler desen her türlü jöle ve su olaylarına karşı tek başına savaşıyor" bunları bir düzeltelim.

tabii kocaman bir kafam olduğu için, çok kısa da kestirmek istemiyorum, sonra bööle eblek bir hal alıyorum çünkü,

dedim ki "üstler biraz uzun kalsın ama şu yanları güzelce bir kısalt favorileri düzelt", "tamam abi" dedi başladı bu kesmeye.

şimdi her berberin bir ekürisi vardır, bu velet gelir başınıza dikilir, sözüm ona berberden taktik kapacak, nasıl kestiğini inceleyip ileride kendi berberini açacak, bu veletler genelde yerleri süpürmek, müşterinin üzerindeki kılları silmek gibi görevlerinin yanında bir de müşterinin tepesinde dikilip bir trene bakarcasına gözlerini dikerler.

uyuz olurum, arada bir de çocukla gözgöze geliriz iyice sinirlerim bozulur, her seferinde geriliyorum, bir yandan da tabii klasik berber değirmelerine karşı siper almaya çalışıyorum.

ben bunları düşünüp, bir yandan da bu zorlu durumda siperimi almışken, bir baktım bizim berber enseme bir ayna dayamış, "tamam mı abi, enseler olmuş mu" diye soruyor. ulan ne zaman bitirdin de enseme geldin hıyar.

ben tabii yüzüme dikilmiş gözlerle bakan bir velet ve ensemde aynayı bir o yana bir bu yana sallayan bir berberle, daha doğru düzgün enseme bakamadan "tamam yaaa gayet güzel olmuş" diyerek. kestirip attım.

berber dükkanlarının bir kokusu vardır, o kokudan da kaynaklanıyor diye düşünüyorum basiretim bağlanıyor, her seferinde "ulan güzel olmazsa, bu götüme benzedi deyip düzelttirecem" diyorum ama yapamıyorum.

kıssadan hisse, yanlar kısacık üstler horoz şeklinde dolaşıyorum, artık tenteni mi örnek vereyim, prekaziyi (arkalar da kısa ama) mi bilemiyorum.

bi dahakine böyle olmayacak yalnız, önce veledi bakkala göndericem birşey aldırmaya, sonra da berbere dönüp "götüm gibi oldu düzgün yap şu işi" diyicem, diyemiycem di mi?

NEFES VATAN SAĞOLSUN

2009-10-22T13:30:00.000+03:00

Dikkat: Spoiler içeriyor olabilir

Dağıldım, darmadağın oldum

nefes, nefesimi utarak izlediğim filmlerden biri oldu.
her ne kadar içinde vatan sevgisi olsa da, mecburen orada olan ve bir kafesin içinde ölümü bekleyen çocuklara hüzünlendim.
daha kolay yürüyelim diye koşturuyoruz çocukları dedi yüzbaşı, siz ankarada istanbulda yaşayabilin diye biz bu dağlarda ölüyoruz dedi. seni seviyorum diyebilmenin erkeklikle alakası olmadığını algıladı, bu dağları da ankara kadar sevdim ben diye söyledi.

askerliğini yapıp ta etkilenmeyecek bir türk evladı olabileceğini düşünmüyorum.

inanılmaz güzel çekilmiş sahneler, inanılmaz gerçekçi hikayeler vardı, izlediğim salondaki erkeklerin çoğu hüngür hüngür ağladı bazı sahnelerde, en taş kesilen adamı ble ağlatabilecek bir film bu, herhalde sırf bu yüzden sonuna bir şarkı sahnesi daha eklemişler, ağlayanlar gözyaşlarını silsin rezil olmasın diye.

yıllardır amerikan dayatması vietnam filmlerinde etkilenen bünyeyi kendinden geçirtmiştir.

şimdi ben öyle çok milliyetçi bir adam değilim, görüşüm de sağ odaklı değildir açıkcası, ancak eşimin de beni eleştiridiği bir noktam var, ölsünler istiyorum. o dağlardaki tüm kürtlerin kökü kazınsın istiyorum. adam gibi aşağıya inmiyorlarsa cesetlerini indirelim istiyorum.
çok şiddet yanlısı bir adam da olmamama rağmen hislerim böyle engelleyemiyorum işte, o yüzden filmin sonunu beğenmedim (izleyince anlayacaksınız),
öyle bişey olmaz arkadaş, filmin tek eleştirdiğim noktası orası, ya da ben çok kötü ruhlu bir insan da olabilirim, ama kendimi yazdığım bir yerde, kendi içimden gelmeyen şeyler yazamam, yazmamalıyım, bu konuda hümanist, dost yanlısı bir tutumum yok.

Not: her nekadar arabesk gelse ve burun kıvırsak ta, sondaki emrah şarkısını bilmeyen yoktur herhalde, götür beni gittiğin yere

içinde alçı geçmeyen çocukluk

2009-10-21T16:33:00.000+03:00

bu sabah tuvalette uykusuz okurken bir şey farkettim.

ben hayatım boyunca hiç kolumu kırmamışım lan, ya da ayağımı

bu yüzden hiç okula alçı ile gitmemişim, hiç alçımın üzerine imza atmamışlar, sınıftakileri başımda toplayıp, nasıl kırdığımı veya nasıl alçıya alındığını anlatmamışım.

aralarda "olm çok kaşınıyo ama alçı var işte" deyip gözlerimi yere devirerekten hüzünlü bakışlar atamamışım.

içimde kalmış resmen, bu saatte sonra kırsam da başımda toplancak öğrenci bulamıycam, hem bu yaştan sonra üzerinde kırmızı ya da mor kalemle "geçmiş olsun arkadaşım" yazan bir kolla gezemem ben.

nefret ediyorum

2009-10-13T16:14:00.000+03:00

- Kadıköyde her allahın günü horon çeken karadenizlilerden, kafa bu kafa
- gelicem gelicem diyip son dakika bahane uydurup gelmeyen hıyarlardan,
- kalabalık bir ortamda dans etmeye çalışırken, içkinin etkisiyle etrafına dikkat etmeyip ona buna çarpan kişilerden
- bi bok iş yapmayıp yapıyomuş gibi görünen dalkavuklardan, nedir bu işin sırrı çözemiyorum
- kendini acındırıp, her olayı dram haline getiren insanlardan, yemezler yavrum
- koltuk altlarından terleyenlerden, o nasıl bir örüntü öyle yaw
- normalde konuşmayıp, iki satır aramayıp, facebook üzerinden arkadaş canlısı olan kediciklerden, bi gidin lan
- araba kullanmayı bilmeyip trafiğe çıkıp, bir de iyi araba kullandığını sananlardan, boşalt lan emniyet şeridini
- sakin sakin giderken öndeki arabayı sollayacakken, arkadan gelen arabanın ön arlarına abanmasından, güç denemesi yapıyo sanki öküz
- yapmacık gülüşlerden, hemen çakarım ona göre
- devamlı toplanıp toplanıp karar alan ama bir türlü hayata geçirmeyen mesai arkadaşlarından, olm yapmıcaksanız niye toplanıyonuz o zaman
- E-5'te çiçek yada bilimum gereksiz eşya satanlardan, trafiğin nedeni sensin
- 18 yaşında üniversitede okuyup, bir kaç kitap okuyunca tüm hayatın anlamını çözdüğünü sananlardan, gel anlatayım ben sana
- iş yoğunluğu nedeniyle bloguma yazı yazamamaktan, ehehe hadi len
- herhangi bir kuyrukta araya kaynayanlardan, hepiniz yanacaksınız
- kadıköy meydanını kuşatmış, son ses horon tepen karadenizlilerden, bak yine yazmışım bunlardan iki kat nefret ediyorum

çanlar kimin için çalıyor

2009-10-09T22:25:00.000+03:00

venedik
dünyanın belki de en romantik, en meşhur şehri

aşıkların kenti bir yerde, suyun üzerinde yüzlerce adadan oluşan bir yer, tüm adaları köprülerle birbirlerine bağlamışlar, gerçek anlamda bağlamışlar ama, zaten zeminde bir temeli olmayan adacıklar bunlar, diplerinde kazıklar var, zamanında osmanlı ile savaşırlarken de bu kazıkları çok kullanmışlar, gelebilecek saldırı tabii ki her yer su olduğu için denizden gelebilecekmiş ve denizden gelen osmanlıları gördüklerinde kazıkları ortaya çıkarıp gemilerin kıyıya yanaşmalarını engelliyormuş.

çok uzun bir çan kulesi var burada, bu kule her sabah esnafın dükkanlarını açması için, her akşam dükkanlarını kapatsınlar artık diye ve arada bir de halkı meydana toplamak ya da birilerini infaz etmek için kullanılırmış ve hala venediğe gittiğinizde bu saatlerde çanların çaldığını duyabilirsiniz.

biraz önce bahsettiğim gibi venedikliler neredeyse tüm tarihleri boyunca türklerle savaşmışlar ve tarihin birinde bir osmanlı komutanını esir tutmuşlar, bu komutan buradan kaçmış ve kaçarken de duvara bir gün bu saatte buraya döneceğiz yazmış, işte o tarihten sonra venedikteki bu çan kulesinde her gün o saatte (yaklaşık 12 civarları) çanlar çalıyor, türkler gelebilir dikkat edin diyw. bu çan bugün hala o saatte çalıyor.

ünlü çanlar kimin için çalıyor lafı da bu çan kulesi için söylenmiş bir sözmüş ve buradan geliyormuş

not: evet masal gibi oldu ben de biliyorum

örtmenim örtmenim

2009-09-30T23:47:00.000+03:00

yaş ve mevki farketmiyor, insan ne olursa olsun, kim olursa olsun, ders ortamına girdi mi, biri ona ders anlatmaya başladı mı ve sıralara oturdu mu, tüm eski alışkanlıkları geri geliyor

italya dönüşü, enerji yöneticisi eğitimine başladım, hiç iş yerine gitmeden 8 ekim'e kadar bu eğitime devam edeceğim, sabah 9 akşam 5 bir sürü teknik konuda mühendis seviyesinde eğitim alıyorum, böylece italya seyahati ile birlikte 2,5 hafta işten uzakta olmuş olacağım, insanın hiç dönesi gelmiyor valla

eğitim sırasında internet bağlantısı olmasına rağmen laptop'umu götürmediğim için oradan internete giremiyorum, zaten italyada da internete girtmemiştim (niye gireyim zaten gezmek varken) böylece yaklaşık 2 haftadır her türlü haberden yoksunum, fenerimin maçlarını bile babamla telefonda konuşurken öğrendim, kanaryam şahlanmış yoluna devam ediyormuş.

ha şu an istanbuldayım ama internet sağolsun çok uzun zaman önce bendeki gazete okuma alışkanlığını, internetten haber başlıklarını okuma alışkanlığına sevk etmişti, neyse bu saatte bloga yazı yazmam bundandır yani, internete giremiyorum sabahları

konumuza dönecek olursak toplam 3 gündür bir eğitimdeyim ve 1 hafta daha sürecek kasıntı bir eğitim, resmen sabah öğlen yoklama alıyorlar ve mecburen her derse girmek zorunda kalıyorum

eğitimin amacı çok güzel, kısıtlı olan ve her geçen gün bitmeye devam eden enerji kaynaklarının verimli kullanılması için 2008 yılında çıkarılan bir kanunla (enver kanunu diye geçiyor) belli bir enerji tüketen her binanın bir enerji yöneticisi olmak zorunda ve bu enerji yöneticisi de sertifikalı olmalı, işte benim gittiğim eğitim sonunda da bu sertifikayı veriyorlar

tabi olay kanuni ve yaptırımı para cezası şeklinde olunca ilgi büyük ancak şu an çok bilinmediği için sadece büyük şirketlerin yöneticileri, müdürleri, mdr yrd ve sorumluları katılıyor şu an gittiğim eğitimde de bir sürü yönetici arkadaş mevcut

başta dediğim gibi, yaşları ve mevkileri ne olursa olsun (bu arada en gençleri benim) ders başladığı anda ve sınıf ortamı, öğretmen olduğunda herkes bir şekle bürünüyor
kimi her derste atlayıp, bir şeyler anlatarak ne kadar bilgili olduğunu göstermeye çalışıyor, kimi devamlı telefonuyla uğraşıyor, ki mi de devamlı not tutuyor, ki mi de devamlı yanındakiyle konuşuyor

ben ise bu kategorilerin hiçbirine girmiyorum, zaten oldum olası derse girmeyi sevmezdim, hatta üniversite hayatım boyunca sabah derslerine kalkmama ve gitmeme gibi bir huyum hep olmuştur, tabii bu eğitim paralı ve şirket tarafından bu ücret ödendiği için yoklamalara katılıyorum, sınıf mevcudu 16 kişi olduğu için yerime imza atma gibi bir olay da olamıyor.

ben yine her zamanki gibi en arka sırada dersi dinlerken ve elimde devamlı bir kalem döndürürken buluyorum kendimi, kendimi öne atmıyorum bilsem bile söylemiyorum (sanırım sınıfın en küçüğü ve en toyu olmamda da bunun katkısı var) arkada sessiz sakin bir şekilde kalem döndürüyorum

sanırım en çok özlediğim şey bu olmuş kalem çevirmek, hatta bazen ders aralarında bile kodaman amcaların muhabbetlerinden sıkılıp sırama oturuyor ve kalem çeviriyorum.

özlemişim lan, karar verdim yarın ders ortasında izin isteyip tuvalete gitcem maksat eski günleri analım..

Not: italya i - na - nıl - maz güzeldi, tuttuğum notları ara ara paylaşmayı düşünüyorum, sırasıyla venedik-floransa-siena-san giovanni (yada buna benzer bileydi unuttum valla) - pisa- roma-ortievo-pompei ve napoliyi gezdik 8 gün, anlatacak o kadar şey birikti ki, toplam 630 fotoğraf ve 210 dakika video çekmişiz, tüm italya tarihini ezberledim lan

italya

2009-09-18T08:42:00.004+03:00

heyecan var şimdi evde ve bende de tabii ki..

yaklaşık 3 gündür işyerimde sadece italya çalışıyorum, evet bildiğin italya, roma'da nereye gidilir ne yenir, metro durakları nerede, en güzel müze ne tarafta kalıyor.

floransa'da ulaşım nasıl yapılır, pisa kulesi çok uzakta kalıyor mu? trenle kaç saat sürüyor, floransanın en yüksek tepesi nerededir.

venedik'te meşhur kanallara yüzülerek gidilir mi (yuh), gondol fiyatları ne kadardır, gidince maske almayanı dövüyorlar mı?

bu ve buna benzer soruları çalışıyorum, gayet ciddi bir şekilde sınava hazırlanır gibi hazırlanıyorum, arada notlar alarak, önemli yerlerin altını çiziyorum (mesela floransadaki michelengelo(böyle yazılıyordur umarım) tepesine mutlaka gidilecek, vatikanın ünlü merdivenlerine mutlaka tırmanılacak vb.)

bu akşam italya'ya uçuyoruz, pronto tur ile, tam 7 gece 8 gün sürecek bir italya macerası yaşamaya,

geçen sene de ispanya'ya madrid'e 3 günlüğüne gitmiştik, ilk yurtdışı maceramdı benim, aşık olmuştum madrid'e hala aşığım gerçi, bakalım italya ne gösterecek

ingilizce bilmenin rahatlığı olsa da, geçen sene sıfır ingilizce bilen ispanyol kasiyerlerle tarzanca anlaşmıştık, ancak şimdi italyanca konusunda kendisini geliştirmeye hevesli eşim var, ingilizcenin yetmediği durumlarda tarzancamıza italyanca da katabileceğiz.

dönüşte izlenimlerimi paylaşıcam tabii ki, fotoğraflarla destekleyerek.

vala bak yine içim kıpır kıpır oldu heyecanlandım,

yağmurlu bir italya bekliyor bizi muhtemelen, olsun lan, yazın çok sıcak oluyomuş zaten, böyle püfür püfür italya havası alır geliriz biz de..

murat murathanoğlu

2009-09-15T12:05:00.003+03:00

dün maçı izlerken aklıma geldi,

murat muratanoğlu spikerliği bıraktığında ne yapacaz lan biz..

kadir gecesi orucu

2009-09-15T10:28:00.002+03:00

çevremdeki çoğu müslüman türk vatandaşı gibi kadir gecesinin olduğu gün oruç tutuyorum. bu yüzden dün gece sahura kalktım, ancak nedense bir türlü tam olarak hatırlayamıyorum.

eskiden de böyleydi bu, gecenin karanlığından mutfağın ışığına gittiğimde her şey bulanıklaşıverirdi, bulanık peynir, bulanık salam, bulanık çay..

özellikle yüzümü yıkamıyorum böyle durumlarda, aklımca bir an önce yemeğimi yiyip daha sonrasında hemen uykuya dalacağım..

ritüel evlendikten sonra da devam etti, biricik karıcım benden daha erken kalkıp bir şeyler hazırlamış sağolsun, nasıl uyandım mutfağa nasıl gittim çay içmeye nasıl başladım hiç hatırlamıyorum. bir ara çay damağımı yaktı da nerede olduğumu idrak edebildim.

sabah kalktığında ise rüya gibi geliyor insana, ne konuştuğumu bile hatırlamıyorum..

evet karnım tok olduğuna göre gece uyandım sanırım ve bir şeyler yedim. davulcu uğramıyor bizim oralara nedense ama geliyor da biz mi duymuyoruz yoksa nasıl olsa bunları uyandıracak bir saatleri vardır diye mi düşünüyor bilemiyorum.

ama sahur güzel lan aslında, bir de şu kanımın guruldaması olmasa

geç te olsa, önlem almak ta bir şeydir

2009-09-12T11:14:00.004+03:00

birşeyler olduktan sonra önlem almada üzerimize yok,

dün akşam (en azından benim bölgemde) yağmur yağmadı. allaha şükür yağmadı, ancak gece dışarı çıktığımda şu manzara ile karşılaştım.

oturduğum yerin yakınındaki barlar, restoranlar kapı önlerine kum torbaları yığmışlardı ve bazıları da bir yerlerden dalgıç pompa getirmişlerdi.

sel olursa kum torbaları set olacak, içeriye su dolarsa dalgıç pompa vasıtası ile suyu dışarı atacaklar.

sevindim açıkcası, mühendis olarak çalışmamın dışında, çalıştığım yerde aynı zamanda acil durum yöneticisiyim, bu yüzden bu konularda böyle gelişmeler oldu mu seviniyorum.

geçen yazdığım gibi 4-5 kamerayla istanbulu seyrederek olmuyor bu işler, plan program lazım, plan program çerçevesinde çalışmak ta nedense bizim türklerin hiç beceremediği bir şey,

nedense günü kurtaracak şeyler yapmayı çok iyi beceriyoruz da, ileriye dönük projelendirme de çok eksiğiz, en büyük problemimiz de bu zaten

harika milli takım

2009-09-10T20:29:00.001+03:00

bak ben bugün milli maç hakkında yazacaktım unutmuşum..

inanılmaz güzel bir maçtı, tüm oyuncularımız harika oynadılar, defansı yerinde hücumu yerinde yaptılar, tam zamanında preslerle rakibi durdurmayı bildiler ve bu sayede gruplarında birinciliği garantilediler.

ne o şaşırdın mı, tabii ki basketbol milli takımından bahsediyorum, inanılmaz harika işler çıkartıyorlar bu turnuvada

futbol maçını da izledim tabii ki ama ne siz hatırlatın ne ben hatırlayayım

utanın biraz

2009-09-10T08:16:00.003+03:00

dehşet içinde izledim görüntüleri

kadıköyde yaşamama rağmen dün bizim buralara çok uğramadı yağmur, bir ara gece gök gürültüleriyle uyandım, normalde içinde doğru düzgün su olmayan kurbağalıdere gürül gürül akıyordu, gece saat 4 sularında oluyordu bu olaylar, ben bilemedim karşı tarafın bu kadar su altında kalacağını

internet sitelerinden ne kadar takip edilse de televizyondan izlemek gibi olmuyor, olay anında muhabirler olay yerine gidince vehameti daha görebildim, istanbul'un en ana arteri sular içinde, buna sular içinde demek te çok doğru değil aslında bildiğin nehir olmuş, 2 metre boyunda bir nehir,

oradaki çaresizliği düşündüm, arabanın üstündeyim ve her yerden su geliyor, iyi yüzme bilmeme rağmen suya atlayamıyorm, çünkü hemen ileride suyun taziğin ne kadar fazla olduğunu görüyorum, asfaltı, arabaları kaldırmış su, bunun yüzmekle alakası yok

o kadar utanmaz, artık suratı kayış gibi olmuş, siyasi emelleri uğruna ruhlarını satmış insanlar var ki, utanmadan televizyonlara çıkıp milyonlarca insana suçlunun istanbullular olduğunu söylemişler, açıkcası ben televizyona çıkmaya bile utanırım, suratlarından akıyor artık pislikler,

onların soyundan gelenler, onların anlayışlarından gelenler yağmalıyordu işte dün, 2-3 paralık insanlar, sabah nihat sırdar söyledi radyoda niye çalıyorsunuz demişler, bunlar da onlar zaten oruç tutmuyor bir şey olmaz demişler, allah belanızı versin, ne diyeyim bilemiyorum ki, akşam iftar sofrasında o çaldığınız porselenlerle yemek yiyecekseniz, boğazınızda kalsın tüm yiyecekler

bu hasta ruhlar başımızdaki hasta ruhların uzantısı işte, vali yağma yok diyormuş, ayıp ayıp, gözümüze baka baka yalan söylüyorlar artık adiler, şerefsizler

afet merkezinde oturup çay içiyorlar bütün gün herhalde, haa pardon ramazandaydık değil mi, çay içmiyorlardır o zaman müslüman insanlar, oraya 5-6 trafik kamerasının görüntüsünü aktarmakla olmuyormuş demek ki,

31 kişi ölmüş lan, neden bahsediyosunuz hala, bugün önlem alırlar artık götümün kenarları, önce başımıza gelecek tabii, sonra akılları başına geliyor, tekrar söylüyorum allah belanızı versin, utanın biraz adi şerefsizler

09 09 09

2009-09-09T10:14:00.002+03:00

o da beni düşünüyo

2009-09-08T14:10:00.002+03:00

naber??

yazmıyorum ne zamandır, zaten topu topu 3-5 kişi okuyor, ha okunsun diye değil içimdekileri dökeyim diye yazıyorum ayrı, ama özlediniz mi lan haa, valla mı.. iyi o zaman

çok yoğun şu sıralar, iş güç akşam nasıl 6 oluyor anlamıyorum, o yüzden yazı yazamaz oldum bu aralar,

tembelik etkeni de var tabii bunun içinde, bıraktım sanmayın diye yazıyorum, çok umrunuzda değil muhtemelen ama yazıcam yine haberiniz olsun

yurt dolabı özgürlüğü engellenemez!

2009-09-02T09:17:00.003+03:00

hiç güleceğim yoktu sevgili blog, sabah sabah eşim şu haberi gönderdi.

haberde kısaca şöyle diyor, erdoğan, yurtlarda öğrenciler sabah dolabı açtıklarında kendi suratlarını görsün istiyormuş bu yüzden her dolaba ayna takılmasını istemiş.

ha ha ha, bak valla tutamıyorum kendimi, ofiste gülmekteyim, bu adam hiç yurtta kalmamış anlaşılan ama ben kaldım, anlatayım

lise dönemim 3 yıl yurtta geçti, ondan sonra 2 yıl kadar da üniversitenin yurdunda kaldım, toplam 5 yıllık bir yurt hayatım mevcut, bu beş yılda, bir çok dolabım oldu diyebilirim.

bilmeyenler için söylemek gerekirse bir yatılı öğrenci dolabı küçüktür, 3, yok yok 4 kısımdan oluşur, en üstte jöledir, diş fırçasıdır, ıvır zıvırdır koymak için bir alan, ortada kıyafetleri koyabileceğiniz gömleklerinizi asabileceğiniz bir alan ve en altta da ayakkabılarınızı ya da arkadaşlarınızdan saklamaya çalıştığınız yiyecekleri koyabileceğiniz bir alan olur, bir de 4. kısım olarak dolabın kapağı vardır. bu kapak biz yatılı öğrencilerin yaratcılıklarına bırakılmıştır.

şimdi hatırlarım benim kapağımda (lisedekinden bahsediyorum) lateitia casta ve demet şener (taş olduğu zamanlar) fotoğrafı vardı, her sabah uyandığımda o fotoğraflara bakar ve kendimi iyi hissederdim.

şimdi efendim erdoğan demiş ki; yurtlardaki olumsuz görüntüyü ortadan kaldırmaya çalışıyoruz, her dolaba ayna koyalım, öğrenci sabah uyandığında kendini görsün sayın erdoğan şimdi size buradan soruyorum, acaba ben sabah lateitia casta'yı gördüğümde mi daha mutlu olurum, yoksa saba uyanmış yüzü şişmiş, darmadağınık bir öküz yavrusu gördüğümde mi?

ben ne olacağını söyleyeyim, yurdum öğrencisi alacak o aynanın üstünü kız arkadaşının ya da sevdiği bir mankenin fotoğrafı ile kaplayacak, kimse bizim dolabımızın kapağıyla oynayamaz kardeşim

şafak doğan güneş

2009-09-01T16:22:00.002+03:00

15 mayıs 2008 günü (bir buçuk yıl önce) geriye dönüp bu kadar zaman geçtiğini görünce çok şaşırıyor insanoğlu, bırak günleri, saatlerin bile geçmediği kabus dolu bir 156 gün sonrasında bir bakıyorsun yüzlerce gün geçmiş aradan, çabucak, hızlı.

hayatımın 156 gününü çalmış bir sistemden söz ediyoruz, hiçbir işe yaramadan geçen 156 gün, mühendisim ben, devletin, okumam ve mühendislik yapmam için kurduğu üniversiteden mezun oldum, yükseğini de okuyup yüksek mühendis oldum, ancak hem kendim adına hem ülkem adına yararlı olabileceğim bu 156 günümü heba ettim. hiçbirşey yapmadan gelen telefonlara baktım sadece (elektronik mühendisiyiz ya)

arada bir telefon gelirdi ana karargahtan, albay şimdi çıktı diye, albay'ın karargah dışına çıkması bile büyük bir korku yaşatırdı bize, ya gelirse, ya bize uğrarsa belki gelir diye her yer baştan başa yıkanır, tüm gece nöbet tutmuş garibim askerler istirahatlerinden kaldırılır, yerler silinir, yemekler bile düzelirdi.ne olacak sanki, albay geldiğinde "bu adam dün gece nöbetteydi o yüzden istirahat ediyor efendim" desek ne olacak, nedir bu korku, neden insanlara bir hayvanmış gibi davranılıyor, "kalksın ne olacak ya albay gelirse" telaşı için gitmişim ben askere meğer..

vatan uğruna gerekirse savaşılır, gerekirse çarpışılır, çarpışarak kazanılmış toprakların sahipleriyiz bizler, ancak ben albay belki uğrar diye elimde paspas yerleri sileyim diye gitmişim meğer askere, ast üst ilişkisinin yarattığı disiplin sonucu oluşan çürümüşlüklerden bahsetmek bile istemiyorum, hatırlamak bile tiksinmeme neden oluyor çünkü

eleştiri yapıldığında "askerde dayak yok" diye çıkıyorlar ortaya, ben yemedim ama yiyeni de çok gördüm, yemekten beter olanı da, kime hikaye anlatıyorsunuz herkes askerliğini yaparken görüyor zaten bunları.

1 koğuşta 60 kişinin kokusu içinde, sadece 3 aydır tanıdığınız halde kardeşinizden de yakın gelen insanlarda olacaktır elbette, numaralar alınır adresler verilir birbirine, ama askerden sonra sıkı fıkı görüşenini ben görmedim açıkcası, belki de o günleri tekrar hatırlamamak için görüşmüyor insanlar

şimdi de diyorlar ki, 156 gün az, asker lazım bize. herkes uzun dönem yapsın, yapsın, gerekirse uzun dönem yapsın, ama bir işe yarayacaksa yapsın, birbirlerinin götünü yalamak için kullanılmasa asker, ya da çocukluğunu yaşayamamış ve hiçbir zaman yaşayamayacağı için hiçbir zaman da ergenliğe tam olarak geçemeyen subayların egolarını tatmin etmek için yapılmasa

o zaman işte, ileride çocuğumu da gönül rahatlığıyla gönderiririm askere, helal olsun. ancak dediğim gibi sizin egonuzu tatmin için göndereceğime, ben de torpil yoluna gideceğim muhtemelen.

şafak doğan güneş deyince işte, hepsini unutuveriyor insanoğlu, bu yüzden evrimleşip günümüze kadar gelebilmişiz zaten, herşeye ayak uydurabiliyor.

tüm gece gözünü kırpamıyorsun heyecandan, cep telefonu olacak hayatında, dışarıda nişanlın, istediğin zaman konuşabileceksin daha ne olsun, istediğinde mc donalds'a gidip hamburger yiyeceksin, sokaklarda yürüyeceksin (amaçsız), çok tv izlemeyen biri olarak bile kral tv'den başka bir kanal izleyebileceksin ve kumanda senin elinde olacak

özgürlük tanımı insandan insana değişse de, belki de askerliğin öğrettiği şey sabretmek ve elindekilerin kıymetini bilmek, kaybedince anlıyor ne de olsa insanoğlu.

yüksek elektronik mühendisi birini telefonlara baktırtan, yeri paspaslatan ve 5 ayını boşa geçirten bir kurumdan ayrılacağın gece şafak doğan güneş diye haykırmak istiyor insan, ağaçlara, sokaklara, oyun oynayan çocuklara duyurmak istiyor, bitiyor diye.

1,5 yıl geçmiş üzerinden ama şafak doğan güneş dediğimde ve ayrılırken arkama son bir kez baktığımda o lanet yeri geride bırakmanın mutluluğunu hiç bir şeyle tanımlayamam.

o gün doğan güneş benimdi çünkü, sadece benim

tuvalette uykusuz

2009-08-31T15:40:00.004+03:00

uykusuz dergisini çok severim, karikatürlerinden öte yazılarına hastayım, özellikle fırat budacı ve vedat özdemiroğlu en sevdiğim yazarlarıdır.

2. yaşına basmasıyla alpay erdem de bu dergide yazmış, ancak tek seferlik mi, yoksa artık kalıcı olarak mı yazmaya devam edecek göreceğiz, umarım devamlı yazmaya başlar.

üniversitede en büyük zevkim, leman (sonrasında penguen) alıp, odamdaki katlanır koltuğa uzanıp okumaktı, ancak mutlaka yanında bir adet biskrem ve bir teneke kola olurdu.

rutin olarak her hafta bu olayı tekrarlardım.

evlendikten sonra da mizah dergisi almaya devam ettim, uykusuz alıyorum artık, her yazısını her karikatürünü en ince ayrıntısına kadar okuyorum.

ancak okuma ritüelimi değiştirdim, yeni okuma yerim ise biraz garip : tuvalet

eskiden tuvalette okuma gibi bir alışkanlığım yoktu, ama nedense artık, klozetin hemen yanındaki çamaşır makinesinin üstünde devamlı olarak bir uykusuz dergisi duruyor, hem okuyorum hem de o işi yaparken canım sıkılmıyor.

konunun nereden nereye geldiğini gördün okuyucu, böyle de bir adamım işte.

tarantino'nun soysuzları

2009-08-29T13:02:00.010+03:00

aklımda uzun uzadıya bir film yazısı yazmak vardı aslında, dün gece gittiğim ve beni kendimden geçiren, zevkten dört köşe yapan filmi yazacaktım.

ancak neresinden başlayayım hangi güzel ayrıntısını yazayım bilemedim. en iyisi siz gidin izlemeye, kesinlikle gidin, kesinlikle pişman olmayacaksınız.

brad pitt, brad pitt'in aksanı, tarantino'nun ayak fetişi, gelmiş geçmiş en kötü karakterlerden biri olmaya hak kazanan gıcık nazi albayın, yahudi güzel kız, tarantino filmlerine özgü fışkıran kanlar, ya da satır aralarında yapılan göndermeler saymakla bitmiyor

zevkinizin içine etmeyeyim istiyorum, hakkında çok fazla bir şey okumadan gidip izlemeniz gerekiyor bence, ilk kez bir filmin sonunda, ayağa kalkıp alkışlamak istedim, keşke filmlerde de konserlerde olduğu gibi çok alkış olduğunda tekar sahneye gelinse, doyamadım izlemeye çünkü

mutlaka görün ama görmekle kalmayın, dvd'sini alın arşiv niyetine evinize koyun, her ne kadar eşimin gözlerini kapatmasını sağlayacak şiddet sahneleri olsa da, daha önce tarantino filmi izlediyseniz çok ta problem etmiyorsunuz

Not: özellikle chapter one harikaydı

Not 2: filmin adını yazmamışız yaw inglourious basterds olacak

çıkar ayakkabılarını

2009-08-28T08:42:00.003+03:00

"içeriye ayakkabılarınla girme, kırıcam ayaklarını" annemin en çok kullandığı kalıplardan birisiydi.

tam okula gidecekken ayakkabılarımı giymiş olurdum, zaten bağcıklarını bağlamayı yeni öğrenmişim, bir de onları tekrar çözüp aynı işkenceyi tekrar etmeyi istemezdim. ama ne yapayım okur, ha! ne yapayım, defterlerim uzanamayacaım bir yerde kalmış işte, mecburen ben de emeklemeye başlardım.

evet efendim, bugünkü konumuz emeklemek, yapmayan yoktur diye düşünüyorum, hızlı ve acele bir şekilde (ya da bende mevcut bulmuş hali ile üşenildiğinde) evin içinden bir şey alınacaksa, anne faktörüne karşı olay mahalline emekleyerek varılırdı.

ya da dışarıda oyun oynadığında çok susamışsındır mesela, bir 5 dakika eve çıkıp su içmek istemişsindir, evde kimse yoksa bile emekleyerek içeri girersin ki, herşeyi süpersonik olarak algılayan anne tarafından sonrasında dayak yemeyesin.

nereden aklıma geldi bu emekleme işi derseniz, bana her seferinde ayakkabılarımla içeri giremeyeceğimi tembihleyen karımın, bu sabah kitabını almak için ayakkabılarıyla seke seke içeri gitmesi sonrası derim.

sanki sekerek basınca iz olmuyor, kadın aklı işte ehehe..

tamam lan vurmayın kadınlar zekidir. biz erkeklerden de zekidir.

yurdum abisi

2009-08-25T13:12:00.002+03:00

yukarıda gördüğünüz fotoğraf saat 11:00 sularında bostancı sahilinden çevreyoluna giden yolda benim tarafımdan çekildi.

ben ve arabam bu güzide yurdum insanı sayesinde ters şeritteyiz, trafik felç olmuş durumda, herkes amcaya, amcada elleri belinde bizlere bakıyor

herhalde bu durum sonrasında kendisi, sürdüğü kamyonun yükseklik değerini ezberleyecek

ama her türk gibi önce o köprüye toslaması gerekti işte.

pazar günü gezisi

2009-08-24T13:47:00.005+03:00

okuyucu naber?

geçen yazdığım yazıyı okudum şimdi, içim karardı valla, ne karamsarmışım, ne sıkılmışım hayattan yaw, sonunda da demişim, ancak pazar günü bu ruh halimi değiştirebilir diye,

efendim öncelikle pazar günüm gayet güzel geçti ve ben de bu ruh halinden sıyrıldım, ne kadar kolay sıyrıldığımı da görmüş oldum böylece

Hayallere Sığmayan Minyatür Odalar Sergisi'nden bahsedeceğim, rahmi koç müzesinde sergileniyor ve inanılmaz güzel bir sergi, toplam 10- 15 tane odacık var, ayrıntı manyağı yapıyor insanı, resmen birisinin evini gözetliyor gibi hissediyorsunuz. mutlaka tavsiye ediyorum, mutlaka gidip görmek lazım, 30 eylül'de bitiyor sergi

rahmi koç müzesine gitmişken diğer taraflarını da gezelim dedik, daha önce de bu müzeyi gezmiştim ama her seferinde farklı bir etkileniyorum.

öncelikle önceki yıllardan farklı olarak rahmi abi'nin 2 yıl boyunca dünyayı yatla dolaşmasından kelli, her yerden topladığı objeler mevcut, onları sergilemeye başlamışlar, onun dışında, denizaltından, gökyüzüne, teknolojiden, matbaacılığa kadar bir çok konuda ayrı bölümler var ve insanlığın bu aletleri nasıl geliştirdiklerini görüyorsunuz.

özellikle klasik arabaların olduğu bölümü ayrı tutmak lazım, insanların hala eski arabalara olan özleminin nedenini anlamış oldum, inanılmaz güzeller.

velhasıl, rahmi abi sağolsun bizim için çok güzel br müze yapmış, gezdik, gördük içimizdeki sıkıntıları unuttuk, haftaya daha bir mutlu başladık, bir de bu akşam fener kazanırsa tam olacak..

ölü toprağı

2009-08-22T10:10:00.003+03:00

üzerine ölü toprağı serpilmiş derler ya, işte o durum var şu sıralar

yeni kayıta basıp birşeyler yazıp yazıp siliyorum, hiç bir yazdığımı beğenmiyorum bu aralar. üzerimdeki bu karamsarlığı, halsizliği atmam lazım, zaten cumartesi cumartesi işteyim. çalışıyorum.

içimden çalışmak ta gelmiyor, her işi öteliyorum, ramazana bağlasam oruç tutmuyorum, sıcaklara bağlasam havalar o kadar da sıcak değil artık, işe bağlasam aynı iş bir değişiklik yok, eve bağlasam o da değil her şey yolunda, eeeeee ne o zaman, dinlediğim şarkılar bile slowlaştı lan, iyice ağır çekim yaşamaya başladım hayatı

rahat batıyor galiba, rahat batması diye bir şey var bende, mesela işimin çok az olduğu zamanlar sıkılıyorum saate bakıp duruyorum zaman geçsin diye, işim yoğunsa benden mutlusu yok, ya da arada özellikle tartışma çıkarıyorum arkadaşlarımla.

bir yerde monotonluktan kurtulma isteği olsa gerek, aynı saatte kalkıp, aynı saatte yatarak, aynı işi yapıp, aynı muhabbetleri çevirerek devam etmez hayat, arada bir değişiklik yapmak lazım.

bilmiyorum işte, önümdeki upuuuzzuuun tatilim pazar günümün nasıl geçeceğeni göre değişecek ruh halim,

iyi pazalar bana, sana da tabii

Not: resim olarak niye ay resmi seçtim hiç bir fikrim yok, zaten şu sıralar düşünmüyorum da..

evlilik kalınlığı

2009-08-20T14:09:00.005+03:00

evlilik kalınlığı diye bir şey var lan.

istisnasız her evlenen kişinin başına geliyor. ben çok inanmazdım buna, biz zaten evde çok yemek yiyen bir çift değiliz, onlar domestik aileler için diye düşünürdüm.

ancak evlendikten sonra göbek çevremde toplaşmış yağları birden bire farkedince (birden bire dediğim bir sabah kalktığımda aynada kendimi görünce değil tabi, anladın sen onu) bu sözün ne kadar gerçek olduğunu anladım. şu yukarıdaki abi gibi evrildim valla, gerçi ben sağdan ikinci gibiydim zaten

baktım ki gidiş kötü hemen bir eylem planı oluşturdum ve işe öncelikle yemeği kısarak başladım.

1- ekmek yenmeyecek, (istisna, belki sabah kahvaltısında kahvaltı niyetine ekmek arası peynir)

2- çikolata, cips, kuruyemiş, börek, pasta (allahım yazması bile güzel) yenmeyecek (istisna, haftada bir gün mesela pazar olabilir, maç izlerken biri tüketilebilir)

3- içki içilmeyecek (istisna, bakınız madde 2)

4- olabildiğince az pilav ve patates kızartması yenilecek, örneğin ızgara istediniz, bu hain restaurantlar yanına patates ve pilav koymayı adet edinmişlerdir, yanına bunlar yerine, yeşillik (bildiğin ot yani) istenecek.

5- olabildiğince çok su içilecek

6- akşamları yemek yenmeyecek, (valla oluyo bak ilk 2 gün acıkıyosun ama sonra alışıyosun)

7- yemekten hemen sonra meyve yenmeyecek (arkadaş karpuzu illa yemek sonrası sofrada mı yemeniz gerekiyo, gerçi mevsimi de geçiyor artık)

8- cola içeceksen cola zero iç, hem daha güzel hem de kalorisi yok

9- madde 6'da akşam yemeği yenmeyecek dedik ya, onun yerine meyve yiyebilirsin lan, acıktın di mi?

10- canın çok mu çikolata istiyor, çikolatasız yaşayamaz mısın? coco star diye bir çikolata var sadece 90 kalori al ondan ye ben her gün yiyorum tadı da çok güzel, (tabii 5 tane birden yersen bir anlamı olmaz)

11- dondurmanın da light'ı var, biz yedik güzel lan dene bak

12- spor spor spor diyoruz burada tamam yiyecekten kıstın ama spor da yapman lazım canım, ben mesela bir spor tesisine yazıldım (onu da sonra yazıcam hatırlat) sen de spor tesisine zamanım yok diyosan mesela apartmanda asansör kullanma merdivenden yürü ya da akşamları çık sokaklarda dolaş biraz kim karışır sana

efendim ben bu yukarıdakileri sadece 2 hafta yaparak 5 kiloya yakın verdim (valla lan), sen de haftada en az 2 kilo verirsin yukarıdaki formülle, garanti veriyorum bak hala düşünüyosun yaa, boşuna uğraşma diyet formülleriyle falan test edildi onaylandı diyorum sana

konu neydi ne oldu arkadaş, ben evlilik kalınlığımdan bahsetcektim aslında neyse o da başka yazıya artık, burdayız nasıl olsa kaçmıyoruz ya

velilerin yarıştığı kent

2009-08-19T10:55:00.005+03:00

Aydın ili genelde çok sesi duyulmayan kentlerimizden biri, kendisi genelde üniversite sonuçlarında ÖSS şampiyonu bir kent olmakla övünür, övünmekte haklıdır da, ancak övünen velilerin çocuklarına göz atmak lazım önce

çocukluğum aydın'da geçti ve babam öğretmendi, babam, öğretmen arkadaşlarının kızları ve oğlanlarıyla arkadaş olmam konusunda diretiyordu, bana ise onlarla muhabbet etmek hep soğuk gelirdi, zaten 2-3 haftada bir ev ziyaretlerinde gördüğüm çocukla ne muhabbeti edeceğim allahaşkına, yeni bir ortama girdiğinde çekingen olan bir insanım hemen kaynaşamam, soğuk nevale bir izlenim veririm dışarıya, işte bu ev ziyaretlerinde de çocuklarla başbaşa kaldığımda sessiz ve nört bir insan kılığına giriyordum.

şimdi düşünüyorum da, bu çocukları sevmeme nedenim sadece az görmem veya soğuk bir insan olmam dolayısıyla değildi, asıl neden benim onlarla yarıştırılıyor olmamdı.

şimdikiler bilmez, eskiden (5 yıllık zorunlu eğitim zamanları) ortaokul zamanı geldiğinde de anadolu lisesi sınavına girerdik daha 11-12 yaşlarında dışarıda mahalle arkadaşlarımla oyun oynayacağıma, hafta sonlarımı dershane köşelerinde test çözerek geçirirdim.

lanet olası dershaneler arada bir deneme sınavı adı altında stres çalışmaları yaparlardı, bu sonavların sonuçlarının da sanki ağzıma sıçılmasını istiyorlarmış gibi eve gönderirlerdi. gıcık olurum hala bu muhabbete

neyse dediğim gibi babam öğretmen ve onun öğretmen arkadaşları ve öğretmen arkadaşlarının çocukları mevcut, bu çocuklar da benim gibi dershaneye gidiyorlar ve onlar da deneme sınavına giriyorlar, işte babam benim sınav sonuçlarımı hemen etrafındaki velilerle karşılaştırır, akşamları okul sonrası yaptıkları okey partilerinde bunu konuşurlardı

isterdi ki benim kız bilmem kaçıncı oldu diyen bir veliye, benim oğlum da bilmem nerden bilmem kaç net yaptı diye övünsün, eğer o dönem sınavdan kötü sonuçlar aldıysam da, bu okey partileri sonrasında karşıma geçer, bilmem ne amcanın kızı bilmem ne yapmış diye laf sokardı, sokayım bilmem ne amcanın kızına diyemediğim için, cevap veremeden önümdeki teste geri dönerdim.

hepimiz birer yarış atıydık aslında, yok yok yarış atı da değil, bu önlerindeki tavşanı kovalayan köpeklerin yarıştığı organizasyonlar var ya, onları yapıyorduk işte, bizim tavşanımız ÖSS'ydi ve o tavşanı kim yakalarsa da onun babasının okey partilerinde anlatacak güzel hikayeleri var demekti.

karnem de bile bir tane 4 gördüğünde deliye dönen bir babadan bahsediyorum, derdi her ne kadar benim büyük adam olmam olsa da, içten içe veli yarışmasını kazanmaktı amacı ve bunu sadece öğretmen arkadaşlarıyla da yapmıyordu.

hayatımın en büyük şansızlılarından biri kuzenimle aynı dönem ÖSS sınavına girmemdir herhalde, o sene sınava girene kadar hep kuzenimle kıyaslandım, her küçük başarısızlığımda onun yaptığı netler vuruldu suratıma,

liseyi yatılı okurdum ve akşamları etüd adı verilen çalışma saatlerim vardı, daha 16 yaşındaydım ve hayatım boyunca problem çözmekle uğraşmıştım, aslında benim problem çözmekten çok problem yaratma isteğim vardı, dışarıda koskoca bir hayat vardı, her türlü problemi çıkaran, bağıra çağıra haykıran bir genç olmak istiyordum ama ben oturmuş habire problem çözüyordum

okul bitti mühendisliği kazandım, yarış bitti zannettim ama daha yeni başlamıştı, bu sefer iş bulma, aldığın maaşın ne kadar yüksek olduğu, ne gibi bir mevkide olduğun gibi konularda yarışıyordu babalarımız ve kaybeden hep bizler oluyorduk.

aydın kenti ÖSS başarılarıyla anılan ve bundan dolayı övülen bir kentimiz, ama velilerin yarıştığı bu kentte, çözdüğü problemleri yaratmak isteyen çocuklar duruyor hala.

eni vici vokkey, eni vokkey eni!!

2009-08-17T09:15:00.004+03:00

çocukluğumuzda dinlerdik michael jackson, hatta uzun yıllar maykıl diye değil de michael diye okumuşluğum vardır ismini.

çocukluğumuzda dinlerdik derken, tabii gidip orjinal kasetini (bak albüm demiyorum kaset diyorum, kaset vardı o zamanlar) almazdık, arkadaşlar bir kasete 3-4 en bilindik şarkısını kaydederlerdi oradan dinlerdik.

tabii o zamanlar internet denen olay bu kadar gelişmiş değil, gerçi gelişse ne olacak ben ilk bilgisayarımı üniversiteye giderken almışım, internet cafe denen olay da tamamen zurna'da chat yapmak ya da oyun oynamakta ibaret

lyric denen mevzuyu bilemiyoruz tabii, hem orjinal cd yok hem de internet diyerek öncelikle kendimin bir mal olmadığını size beyan ettikten sonra sadede geleyim efendim.

şimdi bu abinin smooth criminal adında güzide bir eseri var bu eserin nakaratında ise bir cümle geçiyor.

işte sayın okuyucu ben bu cümleyi yıllarca eni vici vokkey, eni vokkey enni diyerek dinledim söyledim, hayır sadece dinlesem neyse bir de böyle söyledim arkadaş, kimse de beni uyarmadı olm bu sözler böyle değil diyerek, ben yıllarca mal mal dolaşmışım böyle

neyse konumuza gelelim, çok sevdiğimiz değerli abimizin ölümünden sonra dedik ki arşivimizde bir michael jackson dvd'si olsun arada bir yad edelim (resimdeki dvd). aldık geldik koyduk dvd'mizi tabi dvd olunca altyazı seçeneği çıkıyor, açtık izledik ve sıra benim yukarıda behsettiğim şarkıya geldi.

efenim, meğer benim enni veci vokkey eni vokkey eni dediğim nakaratta michael, annie, are you okey? are you okey annie? diyormuş,

bunu görünce ben mal gibi bakakaldım ekrana uzun bir süre, kendime gelemedim, aldatıldığımı hissettim lan resmen

bir de bunun 1995 mtv ödül töreni performansı vardı, bu performans dediğim hadise bizim yonca evcimik gibi arkada dansçıların sallanmasından ibaret değil tabii ki, adamlar bildiğin film çekmişler sahnede.

bendeki tepkiye bak şimdi, "ohooo adamlar ne çok çalışmıştır bu hareketler için"

tembel bir adamdan yorum izlediniz az önce, millet hayran hayran bakarken ben nelere takılmışım görüyorsun.

öpüşmek istiyoruz yaa

2009-08-15T09:53:00.002+03:00

bu aft ya da uçuk herneyse artık ne kadar kötü bir şey yahu.

ağzının içinde bir yerlerde çıkıyor, önceleri çok rahatsız etmiyor, ama sen bir mazoşistceymişcesine (kelimeye bak ehehe) dilinle oynuyorsun ve yarayı büyütüyorsun, o yara büyüdükten sonra da ne adam gibi konuşabiliyorum, ne de yemek yiyebiliyorum.

ağzımın hangi tarafında çıktıysa geçene kadar diğer tarafı çalışıyor.

bir de öpüşemiyorsun bu olduğunda, en büyük ters etkiyi burada yaratıyor bence, hadi yemeği diğer tarafla yedin, konuşurken de boğuk cümleler kurdun anlıyorum ancak öpüşürken ne yapacağız.

insan, ağzının sadece bir tarafıyla öpüşemiyor ki, öpüştün mü dolu dolu yapmak istiyorsun.

isveçli bilim adamlarından ricam, bulun şunun çaresini arkadaş, öpüşemiyoruz yaa

fotoğraflar için tıklayın

2009-08-14T13:25:00.003+03:00

ve işte bir seksi fotoğrafları için tıklayın haberciliği daha,

genelde, hürriyet, vatan ve milliyet gazetelerinin internet sitelerini takip eden bir insanım, ancak ben sibel can'ın bu hormonlu halini görmek zorundamıyım arkadaş, bir de utanmadan aynı poz diye başlık atmışlar

oldu canım, görürsem söylerim!

not: fotoğrafı görünce tıklamaya çalışmadığıunı söyle nooluur

uyuyorum mütemadiyen!!!

2009-08-13T13:57:00.005+03:00

yıllardır böyle bu, erken kalkmaktan nefret eden bir insanım, sabahları yattıkça yatasım geliyor, yerde bile yatıyor olsam dünyanın en yumuşak yerinden kalkıyor gibi oluyorum ki çok yumuşak bir yatağımız var sen düşün artık, telefonun saatini 15 dakika önceye kuruyorum, sanki 15 dakika erken kalkınca bir 15 dakika daha uyuyup şekerleme yapacağım, iyi bir yanını görmedim daha bunun.

ilkokula giderken de babam kaldırırdı sabahları, mehmet, mehmet, meehhhmeeeetttt gitgide artan ve şiddetlenen ses tonunu hala hatırlarım, "taam boba yooaa" diye homurdanarak kalkardım, bu tembellik o zamanlardan hatıra aslında yani,

annemin bir lafı vardır bu konuda çok severim, "akşam yatmak bilmez sabah kalkmak" derdi, haklı kadın, yıllardır her sabah beni kaldırmaya çalışan bir güruhtan bahsediyoruz burada arkadaş, geceleri de herkesten geç yatardım, ulen gece geç yatmama izin veriyosunuz da sabahları geç kalkmama niye izin vermiyorsunuz değil mi?

şimdi tabii sen diyorsun ki, ne var bunda herkes zorlanır sabahları kalkarken, öyle değil işte yavrucuğum, benim okuduğum zamanlar sabahçı, öğlenci muhabbeti yoktu, ben öğle aralarında yemek yemeğe eve gelirdim, (aydında okumanın faydaları bunlar tabii) aynı saatlerde tabii ki annem de evde olurdu, kadın işten koştura koştura çıkar eve gelip bana yemek hazırlardı, işte ben yemek yedikten sonra okula tekrar döneceğim ya, o zaman bile tembelliğime yenik düşüp geç kalırdım okula, benim yüzümden valide hanım da işe geç kalırdı tabii

yani olayın uykusuzlukla alakası yok, tamamen tembellik

neyse efendim, ilkokul, ortaokul, lise derken (lisede de yatılı okudum ben, annemin yerini oda arkadaşlarım almıştı, o da başka yazıya artık) geldik üniversiteye, şimdi tam burada sayın okur, bir itirafta bulunayım sana, üniversitede saat 10'dan önceki hiç bir derse gitmedim ben, inanmayanlara bir adet üniversite arkadaşı hediye edeceğim, valla bak hiç bir sabah dersine gitmeden mühendis oldum lan daha ne olsun.

üniversite bitti evlendik derken şimdi aynı işlevi sevgili karıcığım görüyor, sabahları benden önce kalkıyor, duş alıyor, kurulanıyor (saç hadisesi var ya kadın cinsinde), makyaj yapıyor falan işte ondan sonra başlıyor mehmet, mehmett, meeehmmmeeett diye artan bir ses tonuyla

yavaş yavaş doğrulup ondan önce de hazır oluyorum gerçi, eee bu da erkek cinsinin şansı işte 4 dakikada giyinip hazır hale gelebiliyosun.

babam, annem, oda arkadaşım, (üniversitede bizzat uyudum lan ben) ve şimdi de karım, uyandırın bakalım, ben bir emekli olayım göreceğiz saat 11'den önce kalkıyormuyum. şimdi bir düşündüm de 40 yıl var lan emekli olmama, yuh, bu tembellikle ölürüm ben o zamana kadar.

bulaşık makinesi mi? hmm

2009-08-12T13:29:00.005+03:00

hayatıma erken yaşlarda girdi aslında, o zamanlar bu kadar içli dışlı değildik tabii ki, annem ilgileniyordu kendisiyle, daha çok o görüyordu, benim için evdeki başka bir beyaz eşyadan farkı yoktu aslında.

daha küçükken, bulaşık makinesi alınmadan hemen önce ortaya bir teori atmıştım, alınan bu beyaz eşyanın ilk başlarda devamlı kullanılacağını ancak daha sonra bir süs eşyasından farkı kalmayacağını hatta sadece bulaşık makinemiz var diyebilmek için alındığını söylemiştim.

her ne kadar annem gözlerinden ateşler fışkırarak söylediklerimi dinlememiş olsa da belli bir süre sonra benim dediklerim doğru çıktı. başlarda her gün kullanılan alet, daha sonra haftada bire saha sonra da "ne olacak canım iki dakika elimde yıkıyıveririm"e dönüştü.

evlenme olaylarına girdiğimde ise, bulaşık makinesi denen alet artık benim almam gereken bir sorumluluk parçası olmuştu, hatta hiç unutmam nişanlıma, bunu almamızın gerekmediğini annemin ne olacak canım iki dakika elimizde yıkıyıveririz teorisiyle anlatmaya çalıştım.

ancak böyle bir durum olduğunda, zamanında benim yüzümden alınmadığı için tüm bulaşığın başıma kalacağını anlamıştım ve hemen geri hamle yaptım.

şimdi mutfağımızın en nadide köşesinde duran bu yaratık, tarafımızdan düzenli bir şekilde kullanılıyor. ancak arkadaş öyle her şeyi de beğenmiyor,

örneğin tabak yıkamak istiyorsun bununla, öyle yağlı, içinde yemek kırıntısı olan tabakları beğenmiyor hasbam, illa temizleyeceksin yıkayacaksın öyle koyacaksın içine, işte ben de bunu anlamıyorum arkadaş.

defalarca mantığını anlamaya çalıştım, şimdi bulaşık denen hadise, örneğin bir tabağı ele alırsak, tabağın daha önceden deterjanlanmış sünger ile silinerek durulanmasından ibaret, başka türlü yıkayanlar versa bilemem tabii, bunu yıkadıktan sonra da bir bezle siliyorsun, ya da kuruması için bulaşıklık denen alete yerleştiriyorsun.

ee şimdi ben bu tabağı bulaşık makinesine koymak için neredeyse aynı işlemi yapmıyor muyum? bir tek durulama öncesi deterjanlı süngerle sileceksin be güzelim.

iki kişilik bir ailenin yemeğinden en fazla 3 tabak çıkar, ikisi yemek tabağı biri de salata, ee hadi yoğurt da ye etti 5 tabak, bir şeyler içmek istersen 2 tane de bardak ekle toplam 7 parça ekipman, tanesini 2 dakikada yıkasan en fazla 15 dakikada olayı bitiriyorsun zaten (herşeyi hesaplayan yazar)

işte ben o zamanlar nişanlıma bunu anlatmaya çalışmıştım, ancak beni tüm bulaşığı sen yıkarsın tehdidiyle püskürttü,

başlıktan da anlayacağın üzere tembelim mütemadiyen.. bulaşık makinesi dursun yeterki iş istemeyin benden

Not: çok bilmiş okur, su tasarruf olaylarını biliyoruz herhalde, ama bu da elektrik harcıyo ekstradan be

evlilik aşkı öldürür mü?

2009-08-11T13:36:00.002+03:00

- mehmetcim evlilik aşkı öldürüyor

- hocam kaç yıl lazım öldürmesi için, benimki daha ölmedi de

- ee oğlum sen bazı şeyleri az yaşamışsındır da ondan, evlenmeden önce kaç yıl çıktın sen

- valla hocam toplam 5 yıl çıktım, 2 yıl da nişanlı kaldım

- neyse istisnalar kaideyi bozmaz

yaklaşık 1 saat önce öğle yemeğinde bir doktor hanımla yaptığım konuşmadan diyalog okudunuız

askerim biçim biçim

2009-08-11T10:23:00.004+03:00

madem yarın insanlar askere gidecekler, yaklaşık 1,5 sene önce yaptığım askerliğimden aklımda kalanları sizlerin hizmetine sunayım istedim. bir kişiye bile yardımı dokunsa ne mutlu bana

yazacaklarım kısa dönem askerlik yapacaklar için

neler almak lazım?

Kesin ve kesin olarak alınması gerekenler:

Boyun cüzdanı; Belli bir süre sonra herkesi tanıyosun ve artık cebinde taşımaya başlıyosun ama başlarda yatarken muhakkak kullanman lazım

Yeşil iç çamaşırı; valla her birinden 20şer tane aldım ben gerekirse kantinde de satıyolar, (laf aramızda belli bi süreden sonra çok ta sık değiştirmiyosun zaten çok ta umrunda olmuyo) tabii bunları askerliğini havacı yada denizci olarak yapmayacağını düşenerek söylüyorum, eğer öyle olursa onların beyaz giyme zorunluluğu var elinde patlar.

Yeşil çorap; bizde çorabın yeşil olması şarttı, ancak duyduğum kadarıyla bazı yerlerde ille de siyah olacak diyorlarmış, o yüzden çok fazla alma 5 tane al duruma göre acemilikten sonraki çarşı da siyah ya da yeşil alırsın zaten kantinlerde de satıyorlar, ayrıca çorabı uzun al, bot giydiğin için kısa konçlu çoraplara izin vermiyorlar.

Traş takımını koyman için traş kutusu; dolabının belli bir düzende olması lazım, bu yüzden traş kutusu al, ancak mika olanlardan alma olabildiğince basit fermuarlı çantalar var onlardan alırsan rahat edersin. Ben mika aldım 1 ay sonra paslandı, en güzeli bez olanlar

Banyo havlusu; askeriye banyo havlusu olarak çok küçük birşey veriyo, o yüzden yanında götür, mavi olursa iyi olur, dolabına koymana izin vermeyecekler ama çantanda durur banyo yapmadan önce alır kullanırsın.

Kitap; o kadar çok insan olmasına rağmen özellikle ustalıkta çok boş zamanın olacak ki, kafayı yememek için mutlaka kitap okumanı tavsiye ederim, yalnız abartma şimdilik 2 kitap yetecektir.
Saat; yazmama gerek yok herhalde casio’nun asker saati dedikleri modelden al bir tane 10-15 ytl falan olması lazım, sakın kendi saatinle gitme, heba olan çok saat gördüm.

Islak mendil; yazamayacağım kadar çok yerde kullandım. Bu 100’lük ıslak mendiller oluyo onlardan al

Çengelli iğne (10 tane); çarşafını yıkadıktan sonra yatağa serip bununla tuturman lazım ki her seferinde bozulmasın

Arko krem; Sabahları çok erken kalktığın ve iştimaya çıktığın için öncesinde ellerine suratına falan sürmen gerekecek ama ekstra çatlak kremi almana gerek yok bence

Ayakkabı boyası; askeriyede veriyorlar ama kaliteli bişey almanı tavsiye ederim, yalnız onun da çalınma olasılığı çok yüksek sen yine de al 1 tane

Telefon kartı; en çok kullanacağın şey olacak, bildiğim kadarıyla türk telekomun br hizmeti var, önceden para yatırıp şifre alıyorsun kart kullanmadan telefonla konuşabiliyorsun, öyle yapanlar çok rahat etti. Bir araştırırsan güzel olabilir, çünkü devamlı kart taşımak sinir bozucu olabiliyor.

Yara bandı; açıklamama gerek yok herhalde

Pudra; pişik olma ihtimalin yüksek

Küçük asker defteri; kantinde satıyolar gerçi ama derslerde lazım olacak

Siyah tükenmez kalem; askeriyede sadece siyah kalem kullanılır.

Tırnak makası

Çamaşır torbası

Çarşıya çıktığında giymek için teslim olurken üzerinde olanlar yeterli olacaktır, ekstradan kıyafet ayakkabı götürme ilk başta

Sevgilinin fotoğrafı, cüzdanına sığacak boyutta birt fotoğraf götür, dışarıda kalmasın, onu bile çalabilirler

Alıp almamak senin insiyatifinde olanlar;

Küçük kilit; ben giderken botları çalmasınlar diye kilitlemek için götürdüm ama hiç kullanmadım yine de 1 tane al istersen, dolapları kilitlemek yasak olduğu için zaten dolapta işine yaramıyor

Vatka; botlar vurursa botun arkasına koyarım diye götürdüm hiç gerek olmadı

Çatlak kremi; çok soğuk bir yere düşersen gerekebilir onun dışında arko krem yetiyor.

İlaç; ben vitamin ve ağrı kesici götürdüm, ancak yanında ilaç bulunması yasak, revire verip oradan alıyorsun, düzenli kullanman gereken bir ilaç yoksa ilaç götürme zaten ihtiyacın olursa revirden veriyorlar.

Diş macunu ve fırçası; askeriye de veriyorlar ben onu kullandım.

Deodorant; 3-5 milyona satılanlardan al, muhtemelen çalınacak (yer değiştirecek) da olsa bir süre sonra kendinden iğrenmeye başlıyorsun, kaliteli bişey götürmene gerek yok
Eşofman, spor ayakkabı, terlik, pijama vs. götürmene hiç gerek yok, orada veriyolar ve onları giymeni zorunlu tutuyolar

Götürmemen gerekenler;

Cep telefonu; kesinlikle gideceğin yerdeki insanları komutanları tanımadan götürme. En kötü ihtimal ilk 1 ay ankesörle idare edersin, yakalanma korkusu insanı daha kötü yapıyor.

Jöle; kesinlikle gerek yok yanında getirenlerle çok dalga geçiyorlar

Mp3 çalar; cep telefonu gibi bu da orayı öğrenene kadar götürme alırlar elinden

Porno dergi; kesinlikle yasak

Kolye molye cart curt takı;

Çok büyük bir çantayla gitme, çok malzeme götürmene gerek yok olabildiğince minimize etmeye çalış, eksiğin olursa da zaten çarşıya çıktığında alabiliyosun o yüzen herşeyden fazla fazla götürmene gerek yok. Bir de götürdüğün şeyler çok değerli olmasın çalınırsa da çok üzülmeyeceğin şeyler götürmeye çalış.

Bu yazdıklarımın hepsi kısa dönem için geçerli, astek olursan liste tamamen değişebilir.

Benim şu an aklıma gelenler bunlar; aslında asıl gereken şey sabır sadece sabır, bitmeyecek gibi geliyo ama sonunda bitiyo, bitiremeyen kimseyi görmedim daha

öğrenci evlerinin önlenemez değişimi

2009-08-10T15:03:00.004+03:00

hey sen, yeni bir eve mi çıkıyorsun, en iyi kankalarınla ortaklaşa bir hayat mı süreceksin? bu işi aralıksız 7 yıl yapmış bir adam var burada, farklı kişilerle farklı evlerde!! gel ben sana başına gelecekleri anlatayım

her şey başlarda çok güzeldir. herkes yeni bir eve çıkmanın yurttan ya da ailesinin yanından ayrılmanın ve kendi evinin olmasının verdiği gazla bir sürü sözler verir kararlar alır.

bu kararların belirli evrimi vardır gel bunları irdeleyelim.

yemek yapmak: ilk başta çıkan kişilerden biri muhakkak ki çok iştahlıdır bu konuda, hemen şöyle bir söz gelir, abicim yemekler benden ama yemek yaptığım günler bulaşığa dokunmam, ne güzel değil mi? herkes çok mutlu olur, eve çıkıyorlar ve yemek yapacak birisi var, ne oalcak canım bulaşıkları yıkayıveririm iki dakikamı almaz zaten..

bulaşık : abi bu evde her şeyi sırayla yaparsak bir problem olmaz, her gün birimiz yıkar bulaşığı, hmm peki eve misafir geldiğinde ve çok kişi olduğumuzda o gece bana denk gelirse, ertesi gün sadece bir tabak olursa ne olacak, (evet doğru duydunuz çatlamalar başlıyor) eee abi herkes şansına küssün o zaman

temizlik : burada da cengaver gençler bulaşıktaki kuralı baz alıyor tabii, sırayla temizleriz abii, bu hafta ben banyoyu temizlerim sen yerleri çekersin, bilmem kim de camları siler.. hahahaha işte en çok buna .ötümle gülüyorum ben, canlarım benim camları silmekten falan bahsediyolar ütopik kuşlarım

oda paylaşımı : "abii şimdi zaten kura ile odaları belirledik, bir tane de ortak oda olur, televizyonu falan oraya koyarız, akşamları orada takılırız." ulen senin kız arkadaşın gelip aşk-ı memnu vb. diziler izlemek isteyince ben ne yapıcam, italya ligini telepatik yolla mı izleyecem

kira, su elektrik para mevzuları : genelde birinin üzerine yıkılır sonrasında da bu otomatik ödeme talimatı veren kişi internetine bile karışmaya başlar artık

alışveriş : abii beraber çıkalım alışverişe sonra 3'e böler herkes payına düşeni öder, tabi tabi daha sonra senin o gotik arkadaşınla içinde benim de payım olan bütün peynirleri ve salamları yiyince görücem ben seni

bu akşam benim hatun gelcek ortalığı temiz tutun ayakları : bak buna hiç girmiyorum bile

sonra ne mi oluyor; bak çok değil 5 ay sonrasını yazıyorum sana

- yemek yemek için bulaşık dağından alınan tabak ve ızgarayı önce yıkayıp, kullandıktan sonra aynı dağa gönderen insanlar

- temizlik sırasında uyulmadığı ve artık öyle bir sıra olmadığı için bok götüren bir ev, tiksinilen bir tuvalet

- herkes birbirinden nefret ettiğinden dolayı sadece evde kimse yokken kullanılan salon, evde birileri varken odasından çıkmayan insancıklar

- yapılan alışveriş sonrası yiyeceklere isim yazmalar, ya da kendi odasında saklamalar

- elemanlara internette kota aşıyolar diye kızdığın için ihtiyacın olmasa bile indirdiğin filmler

- evde görmemek için uğraştığın insancıklar, kampüste görünce selamlaşmalar falan..

ne?!?!?!

sizin ki farklı mı?

siz de olmaz mı öyle şeyler? siz çok iyi arkadaşsınız ve hepiniz titiz misiniz? en kötü kız arkadaşlarınız gelip temizler öyle mi?

bak 7 yıl farklı insanlarla farklı mekanlar diyorum sana, benim etrafımdaki kişileri de sayarsan tersini görmedim daha, çıkma demiyorum hobi olarak yine çık ama kankanla çıkma, bil ki eve çıktığından itibaren artık o senin kankan değil.

güldürmeyin olm beni..

murphy bırak peşimi lan

2009-08-07T15:41:00.004+03:00

bu muhabbet her zaman olur genelde, murphy kanunu diye bir şey var, örneğin sınava girersin en can alıcı soru tek çalışmadığın yerden gelir, takım elbiseni temizleyiciden aldığın gün üzerine bir şey dökersin falan, bunlar her zaman olur.

ancak benim gibi tembel adamın üzerine çok geliyor bu murphy, ulan zaten tembellikten dolayı ayda bir anca yıkatıyorum arabayı, o da kendim değil haa, veriyorum adamlar yıkıyor.

eskiden böyle değildi hatırlarım aydın'da insanlar evlerinin önünde yıkarlardı arabalarını, hatta benim de babamın arabasını çok yıkamışlığım vardır. kurulama işini babam yapardı genelde, ben tembel olduğumdan kurulama yapmazdım, ancak arabanın üzerine hortumla su tutmak dünyanın en eğlenceli şeylerinden biridir.

şimdi tabi küresel ısınma, yok su kaynaklarının azlığı, yok yağmurların azalması falan filan derken araba yıkatmıyorlar kimseye, hoş yıkanabilse yıkayacağımdan değil de yine de nostalji yapayım dedim.

neyse konumuza dönelim, efenim şimdi ben ne zaman araba yıkatsam o gece yağmur yağıyor ama nasıl anlatayım bu bir - iki kere olan bir şey değil. ne zaman yıkatsam diyorum yaa.

örneğin dün akşam, artık arabamın rengi siyahtan sarıya döndüğü için yıkatayım dedim, ki siyah çok kir tutuyor, yıkattım verdim parasını koydum garaja, sabah bir kalktım istanbulda yağmur var, her yer ıslanmış.

yani böyle küresel ısınma falan ayaklarını geçin abicim, yağmur duasına falan da çıkmanıza gerek yok, buradan yetkililere sesleniyorum ne zaman ki yağmur yağmasını istiyorsunuz arayın beni, ben arabamı yıkatırım, para da istemem, insanlık adına yapacağım valla bak.

kandil telefonları

2009-08-06T14:50:00.006+03:00

kandil akşamları tabii ki tüm müslüman camiası tarafından kutlanan ve dualarla süslenen bir gece.

ama olay bende ve benim çevremde bu şekilde gelişmiyor. kandilin misyonu insanları arayıp kandillerini kutlamak olayını geçemiyor. şimdi tabii hepimiz müslümanız hepimizin cüzdanlarında din kısmı islam olarak geçmekte ve hepimiz inanıyoruz, az ya da çok inanıyoruz bu ayrı bir tartışma konusu. ancak benim sıkıntım başka!

ailem benden uzakta yaşadığı için (arada yaklaşık 750 km bir uzaklık var) kandil geceleri mutlaka onları arayıp kandiliniz mübarek olsun dememi bekliyorlar. şimdi bu ne kadar zor olabilir di mi? işte gel gör ki bu bana zor geliyor arkadaş, tebelim ve bu tembellik yüzünden bir gün ailem reddedecek beni.

bir de bekleneni yapmama hastalığı var bende galiba, bir şey yapılması bekleniyorsa onu yapmamak için sonuna kadar diretiyorum. şimdi dün gece kandildi ve tüm gece eminim ki bizimkiler telefon başında benim onları arayıp kandillerini kutlamamı beklediler.

yapay geliyor bana böyle şeyler, hani, gerçekten bunu bir şekilde özümseyerek, ne bileyim camiye gidip namaz kılarak ya da mevlid dinleyerek geçiren bir adam olsam tamam kardeşim arayayım kutlayayım hatta yeri geldiğinde dualar edeyim onlar için.

ama işten yorgun argın çıkıp, normal bir akşam şeklinde geçirince bir de karşı tarafın illa böyle bir şey yapmamı baklediğini bilince olmuyor olamıyor. arıyorum ama yarım ağız ve bunu yapmaya programlanmış bir robot gibi konuşarak.

eminim şimdi siz , "ulan amma uzattın sonuçta 5 dakikanı ayırıp anneni babanı arayacan ne var bunda" diyorsunuz. ancak bu arama meselesi değil ben bu gece de ararım onları, kandil olunca ise mecburiyetten aramanın ve bunu mecburiyetten yapmanın verdiği bir rahatsızlık oluyor bende. ha aynı şeyleri bir de kayınvalide kayınpeder için de tekrarlıyorsun tabii ki. o daha da facia.

böyle şeyleri de çok beceremeyen bir insanımdır zaten, telefonda iki kelime de kuramıyorum, olay iyice saçmasapan bir hal alıyor.

neyse ailemizi aramak iyidir. onları hep arayalım, sevelim (yazar son cümleyi "bir gün annem bunları okursa beni öldürür" şeklinde düşünerek yazdı)

garsonlar beni görmüyorlar

2009-08-05T17:00:00.005+03:00

şimdi hatunla güzel bir yere gidiyorsun, hemen etrafında bir garson ordusu, hoşgeldiniz efenimler, ne arzu edersinizler, menüyü gözüme doğru sokmalar falan insanı havaya sokuyorlar

bir de ilk kez gittiysen güzel bir izlenim bırakmak için daha da bir kasıyor abiler tabii ki, ulan zaten heyecanlıyım, yemeğe çıkmışım, belki karşıdakinin aklını almaya çalışıyorum, ya da etkilemeye çalıştığım bir arkadaşımla çıkmışım bir de garsonlar böyle hareketler yapınca iyice gaza geliyorum, kendimi bir şey sanmaya başlıyorum.

gidip menüdeki en alengirli şeyleri ısmarlıyorum, eşim her seferinde bildiğin şeyleri ye en azından karnın doysun dediği halde, ben değişik maceralara atılıyorum aklımca, en alengerli ve tabii ki en pahalı yiyecekleri istiyorum. sonunda önüme kuş kadar (kuş dediysem minik serçe) bir et parçası (bilmem ne ile marine edilmiş) getiriyorlar, yanında iki tutam yeşillik bir de sos adı verdikleri değişik renklerdeki sıvıları gezdiriyorlar üzerinde al sana egzantirik yemek. bir de benim gibi bir adamın bununla doymasını bekliyorlar.

neyse yemekleri ve içecekleri içiyoruz, tatlı kısmında yemek isimlerinden yediğim kazığın aynısından yememek için, kadıköy rıhtımda da yiyebildiğim sütlü tatlılardan söylüyorum en azından açlığımı böyle gidermeye çalışıyorum.

neyse yemek bitiyor ben doymamış bir şekilde hesabı alayım da bir an önce eve gidip bir şeyler atıştırayım telaşındayım.

işte o an, garsondan hesabı isteyeceğim an...

sanırım bu garsonların belinde bir cihaz var, kim ki hesap istemek için garson aramaya başlasa hemen bu titreşerek onlara haber veriyor ve kaçışmalarını sağlıyor.

tüm yemek boyunca değişik muhabbetler açıp, aç kalma uğruna farklı yemekler deneyen ben, birden tüm yemek boyunca yaptığım karizmayı yerlerde süründürmeye başlıyorum. her türlü el hareketini yaptığım halde hiç bir şekilde garsonların ilgisini çekemiyorum, halbuki bir baksalar bana, hemen elimle havaya bir amza atacağım ve hesabı istediğimi belirteceğim kendilerine.

uzun uğraşlar verdiğim halde beni hiç bir şekilde kaale almayan garson karşıdaki kişinin en ufak bir hareketi ile dönüp bakıyor. karşıdaki kişi yıllardır hesap isteyen bir görünümde artık, 1 - 0 öne geçti, hani derler ya doksana takıyor golü, ben ezik ve restoran içinde her türlü şebekliği yapmış bir şekilde tabağımda sütlü tatlıdan kalan kırıntıları sıyırıyorum ve bu hareketimle bir gol daha yiyerek geceyi mağlup tamamlıyorum.

içime oturuyor, açlığım da geçiyor bu sayede, her seferinde olduğu gibi bu sefer de garson abilerin bellerinde taşıdıkları alet devreye giriyor işte.

internet kesintisi arkadaşlığı

2009-08-05T10:16:00.004+03:00

"internet olmadan önce ne yapıyormuşuz biz" dedi iş arkadaşım, iş arkadaşım dediğime bakma, arkadaşlık aynı iş yerinde çalışmaktan dolayı oluşan bir durum, yoksa tanımam etmem aslında. masamın yanına gelip önümdeki sandalyeye oturdu. şimdi internet gelene kadar çekmek zorunda kalacağım bu muhabbeti.

aynı şey küçükken elektrik kesildiğinde yaşanırdı. mum ışığının oluşturduğu o garip ambiyansta, yıllardır aynı evde yaşadığı halde konuşmayan bizler, televizyonun çalışmaması sonucu birbirimizin suratına bakmak ve muhabbet etmek zorunda kalırdık. ailemle ilgili gerçekçi bilgileri sadece o gecelerde aldığımı düşünüyorum.

şimdi internet gidince tabii, iş arkadaşları ile de aynı şekilde, bütün gün aynı ofisin içinde oturan ama gerçek hayatlarında neye benzediğini bilmediğim adam önümde oturuyordu. "eeee" dedi "nasılsın bakalım" yaşça benden büyük olması bana karşı bakalımla biten afacan cümleler kurmasını sağlıyordu. konuştukça ne kadar boş bir insan olduğunu daha net görüyorsum ama çaktırmıyordum. her zamanki tembelliğimden gem vurarak ufak şakalar yapıyor internetsiz bu anın bir an bitmesi için zaman geçiriyordum.

ya da bir telefon gelmeliydi ve ben gözlerimi büyükçe açarak " aaaaa" " hadi yaa" minvalinde (uuuv) kelimeler kullanıp "abii kusura bakma acil bir durum oluşmuş, bir bakayım şuna deyip sıvışmalıydım"

tam bu duaları ederken gerçekten telefonun çalması ve benim ortamdan kaçmamı ise tamamen kaderin güzel ellerine bırakıyorum.

internet olmadığında yapacağım şeyler listesi oluşturmam lazım bir an önce, bilgisayarda internet dışı uğraşılacak işleri bir kenara ayırmam lazım. valla bak düşündüm de internet olmadan önce ofislerde ne yapıyormuş insanlar

cumartesi çalışılır mı?

2009-08-01T09:24:00.006+03:00

ulan zaten yaz, havalar sıcak (gerçi bugün yağmur var istanbul'da ama genel itibari ile sıcak) yaz olması insanların teker teker tatile gitmesi sebebiyle de doğru düzgün iş te yok.

bütün bunlara rağmen günlerden cumartesi ve bendeniz buradayım, işimi de severim hanigeleyim çalışayım no problemo, ancak iş yoğunluğunun azaldığı bir dönemde en azından cumartesileri vardiya usulü bir hafta gelip bir hafta gelmemek gibi bir olay olsa ne güzel olur aslında.

insan eşiyle bir yerlere gitmek iki gün kaçamak yapmak istiyor mesela, yapamıyorsun cumartesi 14:00'e kadar çalışıyorum ama o saatten sonra ne yapabilicen nasıl bir plan kurabilicem ki yani.

ben cumartesi sabahı arabayla işe gitmek için kozyatağı tarafına dönerken, bir bakıyorum yanımdaki arabalar kahvaltı yapmak için moda tarafına dönüyor, adalet mi bu dünya

cuma gecesi içmeye de gidemiyosun böyle olunca, işin kötü tarafı yönetim toplantılarını da cumartesi sabahına aldılar şimdi, zaten cuma akşamları dışarı çıkamıyordum şimdi ertesi gün dinç olayım diye hiç adımımı atamıyorum.

cumartesi çalışmayanları nasıl özeniyorum aslında, bir bilseler kıymetini, düşün lan iki gün üstüste işe gitmiyosun uuuuuuvvvv, mesela bazen bayram falan cumartesiye denk geliyor gitmiyorum işe, o iki gün tatile çıkmışım gibi oluyor, ulan insanlar bunu her hafta yapıyor be.

neyse efenim bir cumartesi sabahı daha her cumartesi sabahı olduğu gibi işimizdeyiz, buna da şükür cumartesi gelmesek yavv, diye diye hafta içi de gelmediğimiz bir işsizlik durumumuz olmasın da, aman tahtalara vurayım tak tak tak.

fenerbahçe sevgisi ağrı dinlemez

2009-07-31T10:36:00.000+03:00

evimin stadın yanında olmasından dolayı gayet rahat bir şekilde hazırlanıyorum. maç 21.45'te başlayacak, saat 21:00 oldu ben hala evde yorum izliyorum, sonra uğurlu çizgili formamı geçiriyorum sırtıma, bu geceyle ilgili korkum karşı takım değil, beni 2 gündür süründüren mide şikayetim. biletimi kale arkasından aldığım için muhtemelen tüm maç ayakta durmam gerekecek, fenerime değer diyorum ve atıyorum kendimi sokağa. taraftar yeni formaları çok sevmiş anlaşılan her 3 kişiden birinde bu formalardan var, ancak kim ne derse desin en güzeli benim giydiğim çizgili forma, fenerbahçe ruhunu en iyi yansıtan o.

saat: 21:15 fenerbahçe stadının 23 numaralı kapısının önüne geldik kardeşimle, tüm kale arkası biletler satıldığı halde, fenerbahçenin bu sezonki ilk resi maçı olduğu halde kapıda hiç kuyruk yok, içeri giriyorum. bir sinema izleyicisi gibi sıra e koltuk numaramı bulup yerime oturuyorum. fenerbahçe seyircisinin ne kadar şanslı olduğunu bir kere daha görüyorum, stadın tuvaletine giriyorum (mide şikayetimi yazmışmıydım) koridorlarda LCD tv'lerden galatasaray maçı veriliyor. bir yandan onu izliyor seyirciler.

aha takım çıktı sahaya, her futbolcuyu tek tek çağıracağız şimdi, ilk gelen kaptan alex, sonrasında her futbolcu tribünlere çağırılıp yumruk şov yapıyor, dün tek gel(e)meyen ise sesimizi dymayan bilica oluyor.

normalde yedekler çağırılmaz tribünlere o gün oynayacak ilk 11 deki futbolcular gelirler, ancak dün mehmet topuz'da çağırılıyor. kestirdiği saçlarıyla selamlıyor herkesi.

dikkatimi çeken başka bir şeyde tribün tezahüratlarındaki değişiklikler oluyor. eskiden galatasaraya iğneleyici tezahüret yapan taraftar artık beşiktaşa yüklenmekte, tüm tezahüratlar beşiktaş aleyhine yapılmaya başlanmış, demirören sağolsun çok antipatisini kazanmış taraftarın.

maç sırasında herkes ayakta şov yapıyor fenerbahçe ve özellikle emre, ancak ben her 15 dakikada bir oturmak zorunda kalıyorum, midem rahat bırakmıyor beni.

maç analizine girmeye hiç niyetim yok zaten onlarcası bulunabilir, gördüğüm o ki taraftar futbolu

özlemiş, dün gece bağrına bastı takımı, koşan pas yapan takım oldumu kendimizden geçiyoruz.

maç bitiyor 5-1 kazanıyoruz, zaten 10-15 kişi gelmiş olan honved taraftarı bir 30 dakika daha bekleyecek statta, maç bittikten 10 dakika sonra dışarıda oluyorum, yaklaşık 50.000 kişi 10 dakikada boşaltabiliyor stadı, sokaklarda köftecileri ve su satanları yararak ilerliyoruz, eve gitmem lazım bir an önce eve gidip tuvalete girmem lazım, kardeşimi otopark çıkışının orada bırakıyorum, evine gidecek olan futbolcuları görme ümidiyle çıkışta bekleyecek çünkü

5 dakika sonra evde oluyorum, mutluyum, fener kazanmış ben maçı kazasız belasız izleyebilmişim. zoom'u küçük fotoğraf makinamla çektiğim fotoğraflardan futbolcuları seçmeye çalışıyorum ama nafile koca kafasıyla roberto carlos'u tanıyabiliyorum sadece. özlemişim futbolu, curcunayı, sarı lacivert sokakları, ağrı çeksem de, hep bir ağızdan bağırmayı

offf ağrım var

2009-07-29T16:19:00.000+03:00

acayip bir ağrı var midemde hastanede samimi olduğum doktorlar da hep izindelermiş, o yüzden kimseye soramadım ilaç ta alamadım.

inanılmaz da bir halsizlik başgösteriyor bunları bile zor yazıyorum, telefonlara zor bakıyorum konuşmak bile istemiyorum.

sabah 10'dan beri ağrı tüm şiddetiyle devam etmekte, herhalde üşüttüm diye düşünüyorum

akşama geçer umarım, akşam da spora gidemeyeceğiz bu yüzden ama bırak koşmayı ayakta bile zor duruyorum.

süper senaryo, süper oyuncular, süper şarkı

2009-07-28T15:54:00.001+03:00

Newton's Cradle

2009-07-28T15:41:00.001+03:00

2009-07-28T14:05:00.001+03:00

doğdum

öleceğim de elbet

derlerse ki o yaşadı bu hayatta

sevdi, sevildi, tat kattı bu dünyaya

öldükten sonra

en büyük doğumgünü hediyesi bu olacak bana

yeni ev mobilya gerginliği

2009-07-28T10:41:00.000+03:00

yeni bir eve taşınmanın gerginliği hiçbir şeyde olmuyor, geçen sene yaşadım ben de bu gerginliği, hele bir de sıfırdan başlanacaksa, mesela yeni evlenilecekse ve her eşya yeni alınacaksa,daha bir başka geriliyor insan

işin parasal boyutunu bir tarafa bırakırsak, en çok alacağımız mobilyanın eve yerleşimi konusunda kafa patlattık, öncelikle bir konsept belirlememiz gerekiyordu ki yeni evli olan bizlere gelen misafirlerimiz evi beğensin uuvvvv ne kadar güzel döşemişsiniz diye söylesinler.

bu yüzden önce renkler üzerinde karara vardık, konseptimiz kırmızı, siyah ve beyaz'dan oluşacaktı. bu kararı verdikten sonra iş modern mobilyalar bulmak ve bu mobilyaları güzel bir şekilde yerleştirmeye kalıyordu.

her yeni evli çiftte olması bir gelenek haline gelen, HD LCD TV'mi en baştan almıştım ki, gelenlere bir an önce bu televizyonun çözünürlüğünden, parlaklığından ekranının genişliğinden bahsedebileyim.

işin teknolojik tarafı bana aitti ancak bir de kadın tarafı var, perdelerin halıyla olan uyumu, çatal bıçak takımının güzelliği, yemek masasını 6 lıktan 8 liğe geçerkenki naif süzülüşü gibi öğeler bizi mutlu ediyordu

kitaplık yaptırmalı ve bu kitaplığı doldurmalıydık, her nekadar kitap okumayı seven insanlar bile olsak belli bir süre sonra kendimi içeriğinden çok dışarıdan nasıl göründüğüne önem verdiğim kitaplar alırken buluyordum, belki de kendimi tatmin etme yöntemim buydu.

ancak en sonunda şunu gördüm ki aradan geçen yıllar sonrasında sadece sen kalıyorsun, sen ve eşin..

ve şunu öğreniyorsun mobilya hikaye sen eşinle mutlu ol

johnny depp'siz tim burton filmi

2009-07-27T11:35:00.001+03:00

olmuyormuş

yaa iyi güzel, severek te izliyoruz kendilerini ancak tim burton (börtın, demesi çok güzel yaw) filmlerindeki o karanlık karakterler johnny depp'siz verilemiyor galiba. nerede tim burton ve filmi geçiyorsa yanına johnny ve helena promosyon olarak veriliyor

hadi helena bonham'ı anlıyorum karısı oluyor kendileri de ı-ıh gına geldi artık, biraz farklı oyuncular da denemek lazım.

son filmi vizyona girecekmiş yine alice harikalar diyarında tadında bir film ve bilin bakalım başrolde kim var?

merak edenler için film

iş yeri telefon görüşmesi gerginliği

2009-07-27T10:35:00.001+03:00

iş yerinde müdürünle ya da üstünle aynı odada oturuyorsan eğer, eşinden arkadaşından ailenden bir telefon geldiğinde bir gerginlik oluyor. ister istemez o an bir şey yapmıyor olsan bile sanki çalışman gereken zamanda kişisel işlerinle uğraşıyormuşsun gibi bir durum oluşuyor.

bir de tabi müdürümün yanında konuşamayacağım şeyler de oluyor, yeri geliyor telefonda bağırmam gerekiyor, yavşamam gerekiyor.. böyle durumlarda rahat edemiyorum ve mecburen odadan dışarı çıkıyrum konuşmak için, böyle olunca da tabii bu sefer acaba benden sakladığı şeyler mi var diye düşünüyor adam, işle alakalı onunla paylaşmadığım ya da başka çalışanlarla onun kritiğini yaptığımı zannediyor.

en güzeli aslında kişisel bir şey konuşacaksam, direkt daha telefon numarasını gördüğüm anda sanki başka bir işim varmış gibi dışarı çıkmam.

o değil de ulan ne konuşucam ki ben senden gizli sanki, senden iş saklasam ne olacak eninde sonunda her şeyi yine bana sormuyo musun sanki, benden gelişmeleri öğrenip yukarı satmıyor musun?

telefon şivesi üzerine

2009-07-26T19:36:00.000+03:00

yaklaşık 9 yıl olmuş istanbul'a geleli, üniversite muhabetine aydın'dan çıkıp istanbulun yolunu tuttuk, üniversiteyi kazanan her lise son öğrencisi gibi kafamda binlerce soru esenlerde indiğimde bir daha bu memleketten ayrılmayacağımı biliyordum ama evlenip kadıköy'e yerleşeceğimi bilmiyordum daha.

oldum olası çok fazla şiveli konuşan biri değilim, aydın yöresel olarak şiveli konuşmaya çok müsait bir memleket, çk şiveli konuşmasam da cümle içerisinde yaptığım vurgulardan bile egeli olduğumu anlarlardı. Aradan geçen 9 yıl sonra artık bu vurgularda kalmadı diyebilirim

işte ne zaman telefonla evi arasa, annemle ya da ananemle konuşsam o eski şivem birden ortaya çıkıveriyor, hiç farkında olmadan gariler, yapıveedimler havada uçuşmaya başlıyor. telefonu kapattıktan sonra beni daha önce evle konuşurken görmüş kişiler varsa, bana bir uzaylı gibi bakmaya başlıyorlar, sanki farklı bir dil konuştuğumu sanıyorlar.

şivemi çok seviyorum aslında (yazar burda evine sesleniyor) ancak ne kadar düzeltirsem düzelteyim, ne zamanki kendi şivemden biriyle konuşayım hortlayıveriyor işte

tembel adam iyi adamdır

2009-07-25T10:55:00.000+03:00

tembel adam iyi adamdır

niye?

zararı olmaz kimseye, adı üstünde tembeldir zaten, zarar vermekle mi uğraşacak sana.

öyle hain planlar yapacak hali yoktur onun. sen onu rahat tut yeter ki, dünyanın en iyi insanısın zaten.

bir gaz başladık bakalım blog yazarlığına, bir kaç sözlük yazarlığı denemesi üzerine bir de bunu deneyelim gördüğümüz duyduğumuz yaşadığımız şeyleri yazalım dedik. haaa tembeliz dedik ya, (yazar burada okuyucuya sesleniyor) sıkıladabiliriz yeri geldiğinde

kimse de okumayacak zaten bunu, en çok eş dosta haber veririm belki.

hmmm düşündümde şimdi kötü fikir.. eşin dostun okuyamayacağı şeyler de olabilir en iyisi kimseye haber vermemek. kimse okumazsa da en azından ben okurum (yazar burada gülse birsel tadı yakalıyor)

nerde okumuştum ekşi sözlüktü galiba, üşeniyorum öyleyse yarın bak kayıt olduktan bir gün sonra başlamışım yazmaya, anla yani (yazar burada kendine sesleniyor, nasıl olsa kimse okumuyor diye)